FicsUp

2012-02-15T16:13:00.000-08:00

تاریخ: 1360/بهشت زهرا/41

2011-10-03T13:31:00.000-07:00

من رضا بودم، از من عکس بگیر!

سودابه اشرفی

"حاضری با من بیای، کی حاضره با من...؟" هنوز حرفش تمام نشده دختر آقای صالحی، بهاره، که بهار صداش می‌کردند می‌گوید: "اییییییییییییییی! حال آدم به هم می‌خوره." دوستش می‌گوید: "حالا اییییییییییی هم نیست اما خب..." بهار می‌گوید: "جالب هم نیست." دوست دیگرش دولا می‌شود و بند پوتین‌هایش را می‌بندد و می‌گوید: "من که عقم می‌گیره."

ساختمان پنج طبقه‌ی کلینیک جراحی محدود، بغل مرکز خرید بود. قبل از این که تاکسی از ولی عصر بپیچد توی بلوار و چند صدمتر آن‌طرف‌تر نگه دارد، نگین داشت فکر می‌کرد که با چه بهانه‌ای وارد ساختمان شود، با این که وارد شدن بهانه نمی‌خواست. مسافر چاق معممی که کنار پنجره نشسته بود داشت از راننده می‌پرسید که چند سالش است. راننده داشت می‌گفت: "پنجاه‌رو شیرین دارم حاج آقا، چطو مگه؟!"

حاج آقا داشت می‌گفت: "بیشتر به نظر می‌رسی. با این کار زود داغون می‌شی."

راننده داشت می‌گفت: "چکار کنم حاج آقا، زن و بچه خرج دارن."

حاج‌آقا داشت می‌گفت: "پیشنهاد بنده به شما اینه که هر روز یه شات ویسکی یا کنیاک بخوری."

راننده برگشته بود و داشت نگاهش می‌کرد. صدای بوق از هر طرف بلند شده بود و جیغ ترمز تاکسی به همراه بوق‌ها و فحش‌ها با هم قروقاطی شده بود. راننده داشت می‌گفت: "آخه حاج‌آقا، این‌ها که حرومه!" حاج‌آقا داشت می‌گفت: "همین بغل نگه دار ما پیاده می‌شیم. بیشتر از دویست تومن که نمی شه، نه؟" راننده انگار که یک دفعه مسخ شده بود. به دویست تومنی که در دست حاج‌آقا دراز شده بود نگاه کرد و گفت: "قابلی نداره اما..." بعد دوباره داشت می‌گفت: "قابلی هم نداشت. والله، به مولا!" و با لنگی که در دستش بود داشت عرق گردنش را خشک می‌کرد.

نگین با تکه کاغد آدرس کف دستش کنار خیابان می‌ایستد تا فرصت پیدا کند که برود آن‌طرف بلوار. تابلویی بزرگ، روی دیوار بلند کلینیک اسامی تعداد زیادی دکتر را نشان می‌دهد. آزمایشگاه و داروخانه را هم. وارد حیاط می‌شود. از پله‌ها می‌رود بالا و مستقیم به طرف گیشه‌ی داروخانه. مقداری داروی سرماخوردگی می‌خرد. مسئول داروخانه داروها را به طرفش هل می‌دهد. نگین مستقیم در چشم‌هاش نگاه می‌کند و لبخند می‌زند. می‌گوید که روی پروژه‌ای کار می‌کند و خیلی خوب این کلینیک را نمی‌شناسد اما شنیده است که اینجا عمل جراحی...

لبخند و سر تکان دادن محترمانه و مهربان زن جوان به معنی تایید، نمی‌گذارد ادامه بدهد. او مثل نگین پچ‌پچ نمی‌کند. می‌‌گوید که باید برود به طبقه‌ی دوم و چهارم و اسم دو نفر را روی کاغذی می‌نویسد و می‌دهد دستش. یکی از اسم‌ها پیشوندِ دکتر دارد.

طبقه‌ی دوم، لابی بزرگی‌ست با میز منشی و دو اتاق دربسته. هیچ چیز، غیرعادی نیست. چند نفری منتظرند. زن میان‌سالی از یکی از اتاق‌ها بیرون می‌آید و می‌پرسد: "می‌تونم کمک‌تون کنم؟" نگین کاغذی را که در داروخانه‌ گرفته، نشانش می‌دهد و به یکی از اسم‌ها اشاره می‌کند. زن می‌گوید که خودش خانم حسینی است. نگین پچ‌پچ می‌کند که روی پروژه‌ای کار می‌کند و می‌پرسد: "شما پرستار هستید؟"

"نه من پرستار نیستم اما چهار ساله که اینجا کار می‌کنم. اگر سه‌شنبه‌ها و چهارشنبه‌ها بیاین می بینیدشون. اون دو روز کلن اکشن بیشتری هست." نگین نفس راحتی می‌کشد. کارمند کلینیک هم، راحت رفته است سر اصل مطلب و از دیدن او متعجب نیست. گویی که به کنجاوی‌هایی از این دست عادت دارد. "یادتون باشه که باید خیلی مواظب باشین. اونا خیلی مشکل دارن و به خاطر همین هر دروغی حاضرن بگن." نگین با ناباوری روی صندلی‌ای که خانم حسینی تعارف کرده می‌نشیند.

"خیلی طول کشید تا من یکی، بهشون عادت کنم و حس همدردی داشته باشم. حالا می‌دونم چطوری باهاشون مثل آدم‌های معمولی کنار بیام. اینا بیشترشون تو خیابونا زندگی می‌کنن. با این که این کار قانونیه اما خانواده‌هاشون نمی‌تونن قبولشون کنن. باید برن بیرون و رو پاهای خودشون وایسن." نگین آمده بود که فقط بنشیند و شاید برای چند دقیقه‌ای با دیدن کسانی که به کلینیک رفت و آمد می‌کنند، حرف بهار و دوستانش را باور کند. اما حالا خانم حسینی می‌گفت که اگر بخواهد می‌تواند برود طبقه‌ی چهارم، جایی که عمل‌های جراحی انجام می‌شود. دنبال او می‌رود به طرف آسانسور. در آسانسور خانم حسینی می‌گوید: "بیشترشون آخرش فاحشه می‌شن. مجبورن، خانم." و انگشتش را روی شماره‌ی چهار فشار می‌دهد.

"گوشی، مامان! گوشی!" صدای دخترانه با صدای زنگ رسیدن آسانسور قاطی می‌شود. در راهرو، اندام بلند و ظریفی بر می‌گردد به طرف آن‌ها که از آسانسور بیرون می‌آیند. خانم حسینی لبخند می‌زند: "سلام، آرمان!" آرمان جوابش را با اشاره‌ی دست می‌دهد. خانم حسینی به نگین می‌گوید که آرمان یکی از مریض‌هاست. آرمان با عصبانیت توی گوشی جیغ می‌کشد: "اما مامان، سی‌وشیش هزار تومنه. من نمی‌تونم آزمایشامو بدم. به اندازه‌ی کافی پول ندارم. در ضمن دارم از گشنگی تلف می‌شم..." نگین و خانم حسینی می‌روند داخل لابی. نگین به "هدنرس" معرفی می‌شود. با شک دستش را دراز می‌کند اما مرد دست او را با گرمی فشار می‌دهد. لابی تقریبن خالی‌ست. مردی درشت‌اندام با سبیل‌های پرپشت روی یکی از صندلی‌ها نشسته است. نگین با خودش فکر می‌کند: هیچ چیز ایشون گمون نکنم قابل چنج باشه. ماجرای من‌درآوردی پروژه را به او هم توضیح می‌دهد. رفتار هدنرس هم گرم و صمیمی‌ست. "هر کمکی از من بربیاد انجام..." موبایلش زنگ می‌زند. خانم حسینی بر می‌گردد به طبقه‌ی دوم. "بله، بله. بله! شما نفر پنجم هستید، تو یه لیست ده نفره. کی می‌آین ایران؟ الان آمریکا ساعت چنده مگه..."

آرمان وارد لابی می‌شود و روی کاناپه، درست روبروی نگین می‌نشیند. حالا اوست، هدنرس پشت میزش، مرد سیبیلو و آرمان. سعی می‌کند به کسی زل نزند و نرمال باشد اما سنگینی نگاه‌های آرمان را حس می‌کند. بلاخره او هم نگاه می‌کند و لبخند می‌زند. لبخندش را جواب نمی‌دهد. به نظر کلافه می‌رسد. بی‌مقدمه شروع می‌کند: "بیست ساعته که غذا نخوردم. به خاطر آزمایشام. سی‌وشیش هزارتومن می‌خوان. نمی‌دونم چکار باید بکنم." طوری نگین را خطاب قرار می‌دهد که انگار هم‌دیگر را می‌شناسند. نگین فکر می‌کند که واقعن صدایش دخترانه است و واقعن صورت ظریف...، موبایل هدنرس دوباره زنگ می‌زند.

نام دکترِ جراح روی پلاکی طلایی حک شده، روی دیوار، کنار در یکی از اتاق‌ها. در، ناگهانی باز می‌شود و پسر جوان دیگری بیرون می‌آید. او هم صورت دخترانه‌ای دارد. ابروهایش را برداشته. سرش پایین است. مستقیم می‌رود به طرف مرد سبیلو. مرد بلند می‌شود. آرمان با صدای بلند می‌گوید: "تو اون تو بودی؟! پس واسه همین انقدر طول کشید! تو که شوهر کردی دیگه چرا هی میای و میری؟" مرد سبیلو و پسر با بی‌محلی کامل به آرمان، لابی را ترک می‌کنند. پسر به طرز غریبی صاف راه می‌رود. مردی که به خاطر روپوش مرتب و سفید و موهای جوگندمی و کراواتش، به نظر، دکتر می‌رسد، از اتاق می‌آید بیرون و صدا می‌زند: "مینا، یه دقه صبر کن ببینم، مینا!" اما مینا صبر نمی‌کند و جلوتر از مرد سیبیلو از پله‌ها سرازیر می‌شود پایین. دختری دارد از پله‌ها می‌آید بالا. روسری و روپوش کوتاهی به تن دارد. می‌ایستد و به آن دو نگاه می‌کند. آن‌ها که در پاگرد سرازیر می‌شوند پایین، می‌آید داخل و مستقیم می‌رود به طرف هدنرس. دکتر با عصبانیت آرمان را صدا می‌کند که برود تو. هدنرس با موبایلش حرف می‌زند. تازه‌وارد کنار میز منتظر است. یکی دو دقیقه می‌گذرد. آرمان می‌آید بیرون. به نظر آرام‌تر می‌رسد. او هم با سرعت از پله‌ها می‌دود پایین. هدنرس تلفنش تمام شده. به تازه‌وارد می‌‌گوید صبر کند و خودش می‌رود توی اتاق دکتر. نگین احساس می‌کند برای تمام مدتی که آن‌جا بوده به هیچ چیز فکر نکرده—مغزش کاملن خالی‌ست. چه خوب می‌شد اگر می‌توانست... دختر تازه رسیده در کیفش دنبال چیزی می‌گردد. هدنرس می‌آید بیرون و به نگین اشاره می‌کند که: "بفرمایید تو."

دکتر هم مثل بقیه رفتار دوستانه‌ای دارد. دست نگین را می‌فشارد. او توضیح می‌دهد که برای چه کاری آمده. دکتر می‌نشیند پشت میزش و می‌‌خواهد بداند: "برای کدوم روزنامه یا مجله کار می‌کنید؟"

"آزاد کار می‌کنم. مجله یا روزنامه‌ی مشخصی در کار نیست. به دستیارتون گفتم. فقط برام مساله‌ی قانونی بودن تغییر جنسیت خیلی جالبه. البته انتظار نداشتم که..."

می‌خواهد بگوید انتظار نداشته که با کسی بتواند حرف بزند آن هم با دکتر، اما ذوق‌زدگی‌ش را می‌خورد و به جایش می‌گوید: "البته که گزارشی در موردش خواهم نوشت اما فعلن این یه مساله‌ و ری‌سرچ شخصیه." دکتر با جدیت به او گوش می‌دهد و نگین ناگهان صدایش می‌لرزد وقتی می‌پرسد: "چطوری در کشوری مذهبی مثل ایران این کار امکان داره؟ تو کشوری که هیچ‌جور آزادی‌ای نیست!" از دهان دکتر اما، اعتماد به نفس فوران می‌کند: "نه تنها قانونیه بلکه از بهزیستی کمک هم می‌گیریم. البته من خودم هیچ‌وقت دستمزد نمی‌گیرم مگر این که خانواده دخیل باشه و بخواد بعضی خرجارو بده که خیلی کم پیش می‌آد. ما سعی می‌کنیم خانواده‌هارو قاطی کنیم اما همیشه موفق نیستیم. من خودم فرانسه درس خوندم..." نگین این را از روی تلفظ فرانسوی لغات انگیسی حدس زده بود. "... و چند سال بعد از انقلاب به ایران برگشتم. من کلی مصاحبه‌ تا حالا کردم و توضیح دادم، که سیستم ما تو این کلینیک چه‌طور کار می‌کنه. هشت سال خانم، هشت سال طول کشیده تا من دولت‌رو قانع کنم که این کارو قانونی کنه. فتوا داده بود قبلن اما خب، البته که این ورق‌رو چهل سال پیش از کتابش پاره کرده بودن، در آورده بودن، اما بلاخره پیدا شد." با اشاره‌های دست و صورت‌ می‌فهماند که در واقع مصلحت بوده که پیدا شود. "قبل از این هم تو فرانسه، زبانی تایید کرده بود که این عمل شرعیه." به عکس روی دیوار اشاره می‌کند: "بلاخره اینم قانع شد." نگین می‌گوید: "این، آهان!" و با خودش فکر می‌کند که این شهامت‌های هر از گاهی از کجا می‌آید؟

"بله دیگه، اینم قانع کردیم که این مساله به تقسیم و انحراف ژن‌ها مربوط می‌شه و هیچ ربطی به رفتارهای جنسی و اینا نداره. مثل این می‌مونه که شما وقتی جنین هستی یه اشتباهی رخ بده و یه دفه چهارتا دست دربیاری به جای دوتا، بهش گفتیم به همین سادگیه!" نگین به خوبی متوجه می‌شود که دکتر در ضمن می‌خواهد برای او هم توضیحات علمی بدهد. اما فقط بخشی از حرف‌های دکتر را می‌فهمد. مساله‌اش در حال حاضر این نیست و واقعن اهمیتی نمی‌دهد که این اتفاق چگونه می‌افتد یعنی فکر می‌کند خب می‌تواند خودش برود بخواند، اگر بخواهد. دکتر از او می‌پرسد که در چه رشته‌ای درس خوانده و می‌گوید: "آهان، بله. نه تئاتر و ... اینا، بله، نه، خب پس بذارید یه چندتا کتاب بهتون معرفی کنم که..." نگین قول می‌دهد که کتاب‌ها را تهیه کند و بخواند. "اما می‌تونید بیاین تو اتاق عمل، حتا."

حالا کاملن و به تمامی، دنیای بیرون را فراموش کرده و سراپا به دکتر که با شور در مورد کارش حرف می‌زند، گوش می‌دهد. "من و یه دکتر دیگه تو بانکوک بهترین در دنیا هستیم! روش ما این طوریه که..." با اشتیاق و با جزییات و با کمک حرکت دست‌هاش نشان می‌دهد که چطور از پوست روده (نه مثل بقیه‌ی روش‌ها که از پوست خود آنجاست) استفاده می‌کنند برای این که... ببین خانم، ببخشید اسم فامیلتون یادم رفت، می‌رن پیش دکترای دیگه، خراب که شدن اون‌وقت میان پیش من که درستشون کنم. البته که در این مرحله دیگه کار آسونی نیست اما خب ما سعی خودمون رو می‌کنیم."

فرصت نمی‌کنند راجع به عمل جراحی روی دخترهایی که می‌خواهند پسر بشوند حرف بزنند. اما دکتر می‌گوید که برای آن‌ها آسان‌تر است. آسان‌تر است که برگردند و بین مردم زندگی کنند. مقدار زیادی راجع به بخش قانونی قضیه می‌دهد: "من باید دائم آخوندارو قانع کنم. دائم میتینگ داریم. میتینگ، مشاوره. بعضی وقتا اجازه نمی‌دن. به یه کیس مشخص گیر می‌دن و اجازه نمی‌دن. بعد باید برم یه آخوندی که بالاتره بیارم که قانعشون بکنه." نگین نفس‌های نیمه‌کاره می‌کشد و او توضیح می‌دهد که چگونه آن‌ها بعد از عمل، شناسنامه‌ی جدید می‌گیرند و این هیچ جای دیگر دنیا عملی نیست. صدای دکتر بالا رفته است. با شور توضیح می‌دهد: "البته که داستان در اینجا خاتمه پیدا نمی‌کنه خانوم. یعنی در این کلینیک. این تازه شروع ماجراست، حالا این‌ها همون آدمی هستند که می‌خواهند باشند، دیگه لازم نیست به خودشون دروغ بگن اما خب..." صدایش می‌آید پایین و کمی ری‌لکس‌تر می‌شود: "جامعه نمی‌خواد اونارو ببینه. حداقل نه از راه درستش. نمی‌تونن کار بگیرن، نمی‌تونن ازدواج کنن،‌ معمولن خانواده طردشون می‌کنه، حتا قبل از عمل." هوای اتاق سنگین است. دکتر به خودش می‌آید و پیشنهاد می‌کند که پنجره را باز ‌کند. صدای ازدحام خیابان زود فراموش می‌شود. "وقتی بچه‌ هستن خانواده تشخیص نمی‌ده که بچه، اونی نیست که می‌خوان اما هی پوش می‌دن، هی پوش می‌دن بچه‌رو به طرف چیزی که خودشون می‌خوان و می‌بینن. زنگ خطر رفتار بچه‌رو نمی‌بینن. نمی‌بینن پسربچه‌ی سه‌چهارساله دلش می‌خواد عروسک بازی کنه، لباس دخترونه بپوشه، ماتیک بزنه. بچه می‌رسه به بلوغ بعد تازه متوجه می‌شن که بچه‌شون مثل دختر همسایه یا پسر همسایه نیست، با تمام فشاری که اونا آوردن. بچه رفتارش متفاوته. تحمل نمی‌کنن. خانواده بیرونشون می‌کنه. مدرسه می‌ندازتشون بیرون. بعضی‌هاشون خب انقدر شجاع هستن که به بهزیستی مراجعه کنن و تقاضای تغییر جنسیت بدن." صدایش باز می‌رود بالا. "و ما کمک می‌کنیم." و باز می‌رود پایین: "اما همون‌طور که گفتم، این تازه اولشه. بیشترشون بعد از این مجبورن کنار خیابون وایسن. چکار کنن؟ چه جوری زندگی کنن؟ خرج‌شونو کی بده؟ برای دخترایی که پسر می‌شن آسون‌تره. اما واسه پسرایی که دختر می‌شن جهنمه تقریبن. خانواده نمی‌تونه بپذیره که پسرشون دختر شده. کی جواب همسایه‌رو می‌ده؟ خاله؟ عمه؟ دائی؟ بغال سر کوچه؟ نمی‌خوان احترام‌شونو از دست بدن. پسر بزرگ کردن که ازدواج کنه، بچه بیاره، نسل‌شونو ادامه بده. جامعه مرد سالاره خانوم...." دکتر با حرارت حرف می‌زند و نگین نشینمن‌ش را روی صندلی حس نمی‌کند.

دکتر نفس بلندی می‌کشد: "... اونا پسر/دخترشون رو از خونه پرت می‌کنن بیرون." به ساعتش نگاه می‌کند و به نظر می‌رسد می‌خواهد تمامش کند. نگین می‌پرسد: "می‌تونم اجازه یه مصاحبه ازتون بگیرم؟"

"با کمال میل!" نگین روی پاهایش می‌ایستد. می‌تواند صدای خرد شدن استخوان‌های بدنش را بشنود. وقتی از پله‌‌ها پایین می‌رود و به داروخانه می‌رسد به زور لبخند می‌زند و می‌گوید که به زودی بر می‌گردد. صداهایی را می‌شنود که به او خوش‌آمد می‌گویند. کنار خیابان می‌ایستد. روزی این خیابان‌ها را به خاطر زن بودن ترک کرده بود. حالا چیزها از بیست و پنج سال پیش هم غریبه‌ترند.

دو روز دیگر، سه‌شنبه بر می‌گردد. به محض این که وارد بخش جراحی می‌شود صدای او را می‌شنود که با هدنرس درگیر است. "کجاست، هان؟ الان کجاست؟ بلاخره امروز منو درست می‌کنه یا نه؟ بیست ساعته طبق دستورش غذا نخوردم. دارم از گشنگی می‌میرم."

هدنرس توضیح می‌دهد که: "بابا، یه میتینگ مهم داشته باید می‌رفته. بعد از میتینگ عمل تورو شروع می‌کنه." هدنرس بدون هیچ عصبانیتی با لبخند و آرام جواب او را می‌دهد. دختر یا پسر برای هدنرس از خودش صدای ایییییششششششش در می‌آورد اما نگاهش به نگین است: "شما دفه‌ی قبل هم اینجا بودی، نبودی؟"

نگین نامطمئن جوابش را می‌دهد: "چرا بودم." هنوز نقطه‌ی پایان جمله‌اش را نگذاشته، می‌آید روی صندلی کنار نگین می‌نشیند: "من باید از این مملکت بذارم برم. هیچ چاره‌ی دیگه‌ای ندارم. می‌رم ترکیه. می‌رم یو.‌ان. اینجا من زندگی برام نمونده."

"می‌شه بپرسم چه عملی کردین؟"

"من پسر بودم قبلن. اسمم رضا بود!"

"حالا اسمت چیه؟"

"ماندگار! این اسمو انتخاب کردم که بهشون نشون بدم من اینجام، هیچ‌جای دیگه هم نمی‌رم."

"کی عمل کردین؟"

"چند ماه پیش. راضی نیستم از عملم. بدنمو داغون کرده. نمی‌تونم به هیچ پسری نزدیک بشم... ببخشید، شما خبرنگارید؟"

"نه، فقط ...."

"کاشکی خبرنگار بودین."

"خب می‌تونم بنویسمش."

"اما نه واسه خودتون. توی کتاب. تو یه کتابی که همه بخونن، درسته؟"

"درسته."

"اما نه اینجا، تو ایران."

در صدای خش‌دارش اخطار است و سرش را تکان می‌دهد:

"اینجا هیچی نمی‌تونی چاپ کنی. سانسور می‌شه. ارشاد همه چی‌رو سانسور می‌کنه. کتاب، مقاله، روزنامه... فراموش کن!"

"اینجا چاپ نمی‌کنم. یه جای دیگه چاپ می‌کنم."

"مثلن کجا؟"

"مثلن تو اروپا."

"این حالا شد یه حرفی. هرچی بخوای بهت می‌گم."

"چرا این‌قدر عصبانی هستی؟"

"برای این که عمل منو به خوبی عمل شادی انجام نداد. باید شادی‌رو ببینی. خیلی خوشگل شده. خیلی وضعیت خوبی داره. پستونای خوشگل. واژن خوشگل. می‌دونی چرا این قدر روش کار کرده؟ واسه این که واسه خودش می‌خواستش. بهش قول داد که اگه بعد از عمل باهاش بمونه آینده‌شو تامین می‌کنه."

"واقعن؟ دکتر؟ دروغ نمی‌گی که؟"

"صد در صد. ببین، من نمی‌گم که دکتر خوبی نیست. خیلی هم دکتر خوبیه. اگر دکتر خوبی نبود من اصلن شکایت نمی‌کردم. کارشو خیلی خوب بلده. تا حالا صدها از این عمل‌ها انجام داده. اما به عمل من این‌قدرها اهمیت نداد واسه این که من خوشگل نبودم. شادی خوشگل بود، واسه همین عملش پرفکت انجام شد."

"من شادی رو دیدم؟"

"نه، شادی دیگه اینجا نمی‌آد. واسه چی بیاد؟ عملش پرفکت بود. یه روز می‌برمت پیشش. من زیاد می‌بینمش."

پرستاری وارد می‌شود و مقداری کاغذ را می‌‌گذارد در دست‌های ماندگار.

"بذار برم دکترو ببینم و برگردم." با قدم‌های بلند می‌رود بیرون. چند دقیقه بعد خوشحال بر می‌گردد اما پچ‌پچ می‌کند: "بهش گفتم که با تو حرف می‌زنم. بهش گفتم که تو خبرنگاری. حالا مجبوره که درستم کنه."

نگین می‌خندد: "من قبلن باهاش حرف زدم. می‌دونه من کی‌ام. مطمئن باش از من نمی‌ترسه."

"با این حال شاید تاثیر داشته باشه. من بهش گفتم هر اتفاقی بیفته، من همه‌رو به شما می‌گم."

منتظر نمی‌شود ببیند او می‌‌خواهد همه را بداند یا نه؟ "ببینین من اصلن نمی‌تونم به هیچ مردی نزدیک بشم. بو می‌دم. یه جوریم که انگار پنجاه‌تا بچه به دنیا آوردم. مثل یه سوراخ بزرگ می‌مونه. نشونت می‌دم. بیا بریم."

دنبالش از پله‌ها می‌رود تا طبقه‌ی چهارم. ماندگار بی‌وقفه حرف می‌زند. همه چیز در اتاقی که به آن وارد می‌شوند شروع می‌شود. اتاقی‌ست که بعد از عمل به آن‌جا برده خواهد شد. اتاق، یک تخت و یک یخچال کوچک. بوی گند می‌دهد. ماندگار پرستار را صدا می‌زند. دو پرستار با هم وارد می‌شوند. آن‌ها هم نمی‌دانند بوی گند از کجاست. از نگین و ماندگار عذرخواهی می‌‌کنند. می‌پرسند که آیا چای می‌خواهند؟ قول می‌دهند که ظرف چند دقیقه منبع بو را پیدا کنند. برای‌شان چای می‌آورند. ماندگار ضبط صوت کوچک دیجیتال کوچک را که در مشت جا می‌شود، در دست نگین می‌بیند.

"عکس هم می‌خواین بگیرین؟"

"اگه اجازه بدی."

"البته که اجازه می‌دم. شاید بعدن بتونم بهش بگم که عکس هم گرفتی، بیشتر بترسه. خواهش می‌کنم بعد از عمل دومم هم بیا عکس بگیر."

"میام نگران نباش."

شروع می‌کند به لخت شدن. اول روسری‌ش را بر می‌دارد. موهای کوتاهش مثل سیم ظرفشویی چغر می‌زند.

"خیاط خیلی خوبی بودم. حرفه‌ای. پول خیلی خوبی در می‌آوردم."

نگین دوباره دنیای ورای این ساختمان را فراموش می‌‌کند. ماندگار زشت نیست، اما خوشگل هم نیست.

"قبل از این که به عملم مجوز بدن، کلی هورمون بهم دادن که شاید فایده کنه. صورتم اصلن مو نداشت. حالا پره. باید کلی کرم‌پورد بزنم تا پرزهامو بپوشونه."

نگین او را طور دیگری می‌بیند. دندان‌هایش نامرتب و زردند. نحوه‌ی حرکت دهان و حرف زدنش عادی نیست. کرستش را در می‌آورد و پستان‌های تا به تایش را به نگین نشان می‌دهد. پستان کوچک‌تر مال خودش است، پستان بزرگتر نیتجه‌ی ایمپلنت است. یک تکه سیلیکان در یک دست است و کرست در دست دیگر. سیلیکان برای جبران کوچکی پستان کوچک است. نگین گیج است. خیلی زود یادش می‌رود که اندازه‌ی کدام پستان نتیجه‌ی کدام عمل است اما دو خط بلندِ جای بخیه‌ها را می‌بیند. یکی نزدیک به پستان راست و یکی نزدیک زیر بغل چپ.

"می بینی، یکی مشرق می‌زنه یکی مغرب. همه ازم می‌پرسن خط سینه‌هات کجاست؟"

نگین از صورت او عکس گرفته-- قبل از این که کرستش را درآورد. حالا عکسِ دو تکه گوشتی را می‌گیرد که قرار بوده پستان‌های او باشند. چشم‌های ماندگار برق می‌زند. دراز می‌کشد روی تخت. نگین کاملن خودش را به او سپرده است. کاملن در اختیار اوست.

"ببخشید، باید بهت نشون بدم چه بلایی سرم آورده."

یاد حرف دکتر می‌افتد: "من و یک دکتر در تایلند، بهترین در جهان هستیم." شورت ماندگار به اضافه‌ی یک تکه دستمال خون‌آلود جلو چشمش است.

وسط پاهایش را نشان می‌دهد: "نگاه کن!" نگاه می‌کند. مقداری گوشت و پوست قرمز و صورتی روی هم دوخته شده‌اند و یک سوراخ قرمز، خیلی قرمز زیر آن‌ها قرار دارد. همه چیز بیشتر شبیه یک زخم بزرگ است تا آن‌جای یک زن. سعی می‌کند خطوط صورتش را بی‌حرکت نگاه دارد. ماندگار می‌گوید: "همیشه خونیه و همیشه یه بوی بدی می‌ده. من هرگز نتونستم به یک مرد نزدیک بشم." نگین تازه متوجه می‌شود که چقدر جمله‌‌هایش را محکم ادا می‌کند. روی تمام کلماتش تاکید می‌کند. بلند می‌شود و می‌نشیند روی تخت. حالا دو زن روبروی هم قرار دارند. ماندگار برای چندمین بار می‌پرسد که آیا نگین مطمئن است که ضبط صوت کار می‌کند.

"حالا که دیدی، هرچی می‌خوای بپرس. همه‌رو جواب می‌دم."

لب‌های نگین خشک شده است.

"امروز اومدی این‌جا برای چی؟ قرار بوده چی بشه، امروز؟"

"امروز قراره اشتباهات عملمو درست کنه که بتونم سکس بکنم. عمل دومم خواهد بود."

ذهن نگین می‌رود یک جای دیگر: جایی که همه‌ی جوان‌های ایرانی به جای سکس داشتن می‌گویند سکس کردن؟ فکرش را پس می‌زند. "... از وقتی عمل کردم سکس نکردم تا حالا. می‌دونی تمپان چیه؟"

می‌گوید که می‌داند اما بعد می‌فهمد که نمی‌داند. تمپانی که مورد نظر ماندگار است آن‌جای نازک و کوچک مردانه‌ای‌ست که بعد از عمل جراحی برای تمرین به آن‌ها داده می‌شود.

"من حتا اونم نمی‌تونم استفاده کنم. حالا تصور کن که بخوام با یه مرد گنده بخوابم. دردم می‌گیره، با این که چربش می‌کنم..." یاد مکالماتش با دختر صالحی و دوستانش می‌افتد. یاد آن‌ها که حالشان به هم می‌خورد. از تصورش استفراغشان می‌گیرد.

حالا گی، یه حرفی. اینا دیگه کی‌ان؟!

ماندگار تکرار می‌کند: "کی می‌خواد با یه زخم دردناک بوگندو عشق‌بازی کنه؟!"

"دوست پسر داری؟"

"نه، خیلی دلم می‌خواد ازدواج کنم."

"اوکی. من دیگه ازت چیزی نمی‌پرسم. خودت هرچی دلت می‌خواد بگو."

"ضبط صوت را هل می‌دهد نزدیک‌تر. نگین می‌داند که او بیشتر مشتاق است تا از حالا بگوید، از حالا که عملش خراب شده و به هدفش نرسیده. می‌گذاردش به حال خودش. ساختمان ساکت و آرام است. ماندگار به چراغ ضبط صوت نگاه می‌‌کند. نگین می‌گوید: "تا وقتی سبزه، داره ضبط می‌کنه. نگران نباش."

"چهارده سالم بود وقتی که ترک تحصیل کردم. معلم‌ها و بچه‌ها همه مسخره‌م می‌کردن—بیشتر به خاطر نحوه‌ی حرف زدنم. ببخشید، اما همه می‌‌خواستن کونم بذارن. رفتم این‌ور و اون‌ور سرِ کار. گفتم که خیاطی یاد گرفتم—حرفه‌ای. اما سر کار هم امنیت نداشتم. زمان جنگ بود. گفتم می‌رم جنگ از کشورم دفاع می‌‌کنم. واسه آر. پی. جی خیلی جثه‌ام کوچیک بود اما گفتم می‌رم که می‌رم. می‌ذارم رو شونه‌م و از کشورم دفاع می‌‌کنم."

وقتی راجع به جنگ و "دفاع از کشور"‌ش حرف می‌زند، بغضش می‌گیرد.

"شنوایی گوش راستمو از دست دادم."

دست راستش را می‌گذارد روی گوش چپ. "اگه الان شما حرف بزنی، من باید لب‌خونی کنم. دیگه هیچی نمی‌شنوم. می‌دونین، اگه این کشوریه که من بخاطرش جونمو کف دستم گذاشتم... من واسه این کشور فداکاری کردم اما این کشور به داد من نرسید. باید بذارم برم. می‌رم یو. ان. به خدا می‌رم!" گریه می‌کند خطوط سیاه‌رنگ اشک و ریمل روی کرم‌پورد صورتش راه می‌افتد. "اگه الان به ایران حمله کنن،‌ من نمی‌مونم دفاع کنم. چرا؟ واسه این که من وقتی از جنگ برگشتم باید می‌رفتم امام‌زاده عبدالله زندگی می‌کردم. هیچ کمکی به من نکردن. به من، به من که واسشون رفته بودم جنگ. حالا بذار واست بگم چرا امام‌زاده عبدالله. چندسال پیش شهرداری تصمیم گرفت آرامگاه‌های خانوادگی‌رو تو همه‌ی قبرستونای تهران و اطراف خراب کنه به جز اون‌جا. متولی اون‌جا، متولی که می‌دونین یعنی چی؟ اون که..."

"می‌دونم. می‌شناسم."

"آهان، بله... پس می‌دونین. اسمش علی‌آقا بود. خیلی آدم خوبی بود. یه اتاق بهم دادن اون‌جا. علی‌آقا هم خیلی مواظبم بود. اولاش معمولن می‌رفتم اون‌جا، از دیوار می‌پریدم اونور، روی سنگ قبرا می‌خوابیدم. بعد صبح زود می‌زدم بیرون، قبل از این که کسی بفهمه شب اون‌جا خوابیدم. به خاطر سر و وضعم این‌کارو می‌کردم. مردم از ظاهرم می‌فهمیدن مشکل‌دار هستم. اذیتم می‌کردن. واسه همین قبل از طلوع آفتاب باید می‌رفتم بیرون. تو صحن قبرستون، قبرهای خرابه مرابه هست، می‌دونی، واسه همین محل خلافه. من خودم دیدم می‌شینن دور آتیش، می‌کشن. مرد هم می‌آرن. خودم با چشم‌های خودم دیدم، ببخشید کون هم می‌ذارن. اما چاره‌ای نداشتم به جز این که سکوت کنم. جای دیگه‌ای واسه خواب نداشتم. دو سال تونستم خودمو از چشم همه پنهان کنم تا این که بلاخره دو تا مامور متوجه شدن. یه روز صبح دستگیر شدم. اولش متهمم کردن که مواد می‌فروشم اما وقتی کیفمو باز کردن و وسائل زنونه دیدن، فهمیدن مشکل من متفاوته. خلاصه بردن کلانتری. گزارش رد کردن که رفت و آمد مشکوک به قبرستون دارم—گفتن مدتیه، نمی‌دونستن چه مدتی." می‌خندد. در چشمانش جرقه‌ی کوچکی از شیطنت نوجوانی برق می‌زند.

"... اما بعد از کلی تحقیقات به این نتیجه رسیدن که من پرابلمم. یعنی ترنسم. یه اتاق بهم دادن همون‌‌جا، دومتر در دو متر. اتاقِ موتور برق‌شون بود. یه مدتی اون‌جا زندگی کردم تا بلاخره رفتم بهزیستی خودمو معرفی کردم و تقاضای تغییر جنسیت دادم. این قصه‌ی زندگی من بود. حالا اینجام. همه چی خراب شده و من بوی گند می‌دم."

چراغ قرمز ضبط صوت مدت‌ها بود که روشن شده بود. صدای در زدن آمد. هدنرس داخل شد: "شرمنده‌ی ماندگار خانم! دکتر توی میتینگ گیر کرده. باید عمل واژن رو بذاریم واسه یه روز دیگه. اما یه دکتر دیگه امروز رو سینه‌هات کار می‌کنه."

از نگین قول می‌گیرد که برگردد. قول می‌دهد. قول می‌گیرد که از واژن "فیکس" شده‌ش عکس بگیرد. قول می‌دهد.

نگین در خانه، عکس‌هایی را که گرفته می‌ریزد روی کامپیوتر. برایشان فایل درست می‌کند. اسم فایل را می‌گذارد: ماندگار. اما جرات نمی‌کند دیگر آن را باز کند.

تابستان 1386

2011-07-26T23:22:00.000-07:00

می‌توانست

می‌توانست اتفاق بیفتد.

باید اتفاق می‌افتاد.

قبلن اتفاق افتاده. بعدن هم.

نزدیک‌تر. دورتر.

اتفاق افتاد، اما نه برای تو.

ژیمبورسکا

2011-07-16T11:33:00.000-07:00

اولین نسخه در شراب خانه‌ی فرانسیس کوپولا (نپا، کالیفرنیا)

2011-07-15T21:11:00.000-07:00

هیهات، از ماست که بر ماست!

شرم آور است، خجالت‌آور است! پورنوگرافی محض است! جرم است! خشونت است! پورنوگرافی فقط تصویر نیست، زبان هم هست. این خشونت سازمان یافته علیه این کودک، فرنود، است. آیا کسی منافع این کودک را در نظر می‌گیرد؟ هیچ توجیهی، چه مخالفت با جمهوری اسلامی، چه مخالفت با صدا و سیما، مطلقن هیچ توجیهی برای فیس‌بوک درست کردن برای کودکی که صادقانه و کودکانه حرفی را بیان کرده، وجود ندارد. ایجاد فیس‌بوک به منظور تفریح با حرف این بچه، سوءاستفاده از این موقعیتی‌ست که این کودک در آن قرار گرفته است. حقوق این کودک این وسط چه بلایی سرش می‌آید؟ شرم بر شما باد که با روان و زندگی این کودک بازی می‌کنید و فکر این را نمی‌کنید که چه تبعاتی برای او خواهد داشت این هجو و مسخره‌بازی که درآورده‌اید. برای رسیدن به هدف (آزادی) باید آزادی را رعایت کرد. کسی که خواهان آزادی‌ست، اول باید آزادی را در نزدیک‌ترین فاصله‌های خودش رعایت کند. با درست کردن این فیس‌بوک و آشغال‌هایی که به عنوان نظر روی آن گذاشته شده، نه تنها هیچ احترامی برای کودکی این بچه قائل نشده‌اند بلکه ثابت کرده‌اند که از آزادی کوچک‌ترین بویی نبرده‌اند و اگر پایش برسد خودشان همان می‌کنند که با آن‌ها می‌کنند.

در ضمن، تصور کنید که این بچه دختر بود، من بعید می‌دانم که موضوع دو ساعته فراموش نمی‌شد. مطمئنم که غیرت آقایان اجازه پرداختن به آن را نمی‌داد. چند دقیقه‌ای باید چشم‌ها را بست و مجسم کرد که در آن صورت چه؟ بعد، سوال‌های بعدی پیش می‌آید و بعد... آیا ما واقعن درکی درست، و لیاقت آن‌چه را که می‌خواهیم داریم؟ هیهات، از ماست که برماست!

سودابه اشرفی

2011-04-17T17:08:00.000-07:00

"تجاوز مکرر پدری به دختربچهٔ ‌١٠ ساله‌اش!"

و چه بر سر مرد آمد؟

خبر آخر را هم، همه‌ی روزنامه‌های صبح و عصر به زبان‌ها و نقل‌های متفاوت نوشتند:

زنی که شوهرش را با شلیک گلوله‌ای در سینه به قتل رسانده بود، در دادگاه تبرئه شد!

زنی که شوهرش را در حین تجاوز به دختربچه شان به قتل رسانده بود، تبرئه شد!

زنی که شوهرش را با اسلحه ی کمری خود او و در حین ارتکاب تجاوز، به قتل رسانده بود، تبرئه شد!

مهناز را یکی دو سالی قبل از انقلاب شناختم. نوجوان بودم. نشستن زیر دست‌های زیبا و حرفه‌ای مهناز و شوق این واقعیت که بلاخره زنانگی‌ام از طرف پدر و مادرم به رسمیت شناخته شده بود و اجازه داده بودند ابروهایم را بردارم، کلی کیف داشت. چشم‌هام را می‌بستم و در نشئگی جوانی و آسوده‌خاطری‌، دنیای پیش رویم را مجسم می‌کردم. انگشت‌های باریک مهناز که موچین را حرفه‌ای اما مهربان زیر و بالای ابروهایم می‌کشید، لبخندش، سکوتش -که از وسط دردی که ته چشمانش مانده بود شنیده می شد-، احساس امنیتی غیرقابل توضیح بود. زندگی پیش رو بود. زنانگی می‌رفت که با قدرت شروع شود، به قدرت همان تیری که مهناز در سینه‌ی شوهرش خالی کرده بود. با افتخار، و عشق و نفرت!

شش ماه قبل مهناز در یک بعداز ظهر تابستانی، سرزده آمده بود خانه و شوهرش را در حال تجاوز به دختر سیزده ساله‌شان دیده بود. شوهرش اتفاقن افسر شهربانی بود و مهناز می‌دانست وقتی خانه است و مشغول استراحت، اسلحه‌اش را در کشو میزش می‌گذارد.

تجاوز پدرها به دخترها و اصولن تجاوز مردهای خانواده به دختران یا پسران کوچک خانواده که توانایی روحی و جسمی دفاع از خود را ندارند، هیچ چیز نوی نه در ایران، و نه در جهان است. این بدبختی و معضلی‌ست که دامن‌گیر حیوان دوپا(بلانسبت حیوان)، بیشتر از جنس مرد البته، در هر فرهنگی‌ست. از گمنام‌ترین روستاهای ایران و بنگلادش گرفته تا مشهورترین کلیساهای جامع اروپا و امریکا همگی شاهدان ساکت این فاجعه بوده‌ و هستند. از کشیش‌ها و کاردینال‌ها گرفته تا ... در همین وبلاگ، و در پروژه‌ی قصه گویی ایرانی، بیشتر قصه‌هایی که بازگو شده اند، مستقیم یا غیر مستقیم در ارتباط با همین کمپلکس‌های جنسی‌ و پدیداری روابط معلولی‌ست که اثر فلج‌کننده‌ی روانی بسیاری از آن‌ها برای همیشه ماندگار شده‌اند. اما، چیزی که مسئله را می‌تواند همیشه نو نگه‌ دارد و در وسط معرکه‌ی تحلیل و پیشگیری احتمالی، چگونگی برخورد با این گرفتاری‌ در جوامع و فرهنگ‌های متفاوت است. در همین رابطه رسانه‌ها یکی از مهم ترین بخش ها از این "برخورد جامعه" را شامل و مسئول می‌شوند. در جامعه‌ای که طرح و پرداختن به مسائل و معضلات جنسی و در نتیجه جرائم جنسی تابویی کله‌گنده است فرصت‌های کمی در اختیار روزنامه‌نگار قرار می‌‌گیرد تا که، بدون مواجهه با سانسور یا از دست دادن شغل یا دستگیری و...، بتواند به خبری این چنین: "تجاوز مکرر پدری به دختربچهٔ ‌١٠ ساله‌اش!" بپردازد. اگر خبر را نخوانده اید، برای خواندنش روی عنوان قرمز رنگ این مطلب کلیک کنید.

البته یک روزنامه نگار غیرحرفه‌ای و باری به هرجهت کار، می‌تواند از دل خبری تراژیک چنین گزارش ناقصی بیرون بیاورد و فجیعانه به پایانش ببرد. و البته یک روزنامه‌ی غیرحرفه‌ای هم آن را چاپ کند و بیشتر روزنامه‌های داخلی و خارجی ایرانی هم طوطی‌وار عین همان خبر را چاپ کنند.

همه‌ی این‌ها را که گوشه ی دلمان بگذاریم و ازشان نگذریم، وقتی به جمله‌ی آخر این گزارش به دردنخور نگاه می‌کنم: "زن پس از شنیدن سخنان همسرش تاکید کرد که تنها درخواستش از دادگاه طلاق و دادن حضانت بچه به اوست و بر این اساس قاضی نیز در پایان دادگاه حکم طلاق را صادر کرد." دلم سخت برای مهناز و یک دل سیر روزنامه و روزنامه نگاری خوب تنگ می‌شود.

سودابه اشرفی

2011-01-19T10:46:00.000-08:00

نمایشگاه کتاب تهران سال 86

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "فهرست قصه‌ها... کلیک کنید

مرجان نهاوندی
امریکا

سر سه سوت

با یکی از دوستانم که تازه از ایران آمده بود، در واقع رفته بودیم به قصد دیدن موزه‌ی دی یانگ سانفرانسیسکو تا به آخرین روز نمایش نقاشی‌های ون‌گوگ برسیم اما به دلایلی که به توریست‌بازی مربوط می‌شد یک دفعه سر از مونتتگمری و برادوی درآوردیم که هیچ ربطی به محل موزه نداشت. تو پیاده‌رو قدم می‌زدیم و من در عین حال به سوال‌ها و نظرات دوست نقاش و معمارم راجع به ساختمان‌ها و معماری شهرها و بازتاب آن در تاریخ نقاشی گوش می‌دادم که دوستم جلو ساختمان کلیسای ساینتالاجی متوقف شد. داشت در و دیوار بیرون کلیسا را تماشا می کرد. تا آمد دهنش را باز کند چیزی بگوید یا بپرسد، یک خانم خوشگل بلوند و بلند بالا و آراسته و شیک با دفترچه‌ای و کلیپ‌بوردی و خودکاری در دست از در کلیسا پرید تو پیاده رو جلو ما و دعوتمان کرد که برویم تو. واقعن اگر به جن اعتقاد داشتم می‌گفتم مثل جنی جلو صورت‌های ما ظاهر شده بود. جالب این است که این جزییات را بعد از مرور چندباره‌ی این اتفاق به یاد آوردم. خلاصه به همان سرعت که او ظاهر شده بود و به قول دوستم سر سه سوت، و در جریان مکالماتی که الان مثل نواری که سرعتش را تند کرده باشند به یادم می آید، رفتیم تو. سر سه سوت، برای دیدن یک فیلم در مورد ساینتالاجی که من چیز زیادی ازش نمی دانستم، به مدت بیست دقیقه نشستیم در یک اتاق تاریک که هفت هشت تا صندلی و یک صفحه ی بزرگ نمایش فیلم در آن بود. برای من انقدر به سرعت اتفاق افتاد که الان احساس می‌کنم بیشتر هلم داده‌اند تو در را بسته‌اند تا به اختیار خودم به این اتاق آمده باشم. فیلم که به تیتراژ رسید در اتاق ناگهان باز شد و یک خانم دیگر به همان برازندگی اولی در را باز کرد با یک کتاب که ترجمه ی فارسی کتاب مشهوری بود که فلسفه ی ساینتالاجی اصلن از آن جا شروع شده بود. خانم کلی عذرخواهی کرد که فیلم با زیرنویس فارسی نداشته‌اند اما به زودی... سر سه سوت هفده دلار دادیم و کتاب ترجمه‌ی فارسی! را که در دست‌های یک خانم مرتب و منظم دیگربه طرفمان دراز شده بود را خریدیم و آمدیم بیرون. تو سه سوت در همان پیاده‌رو، سر این که این کلاه گشاد را با دست خودمان سرمان گذاشتیم یا تقصیر من بود یا تقصیر او یا تقصیر دختره، کلی بخث کردیم و انقدر اعصابمان خرد شد که با این که تمام روز با برنامه و به عمد، سیگار نکشیده بودیم سر سه سوت دو تا سیگار روشن کردیم و با حرص کشیدیم و ته آن‌ها را زیر پا له کردیم. دیگر حوصله‌ی موزه رفتن نداشتیم. راه افتادیم به طرف خانه. من که سال‌های زیادی اینجا زندگی کرده بودم و حتا یک پنی به هیچ جریان مذهبی نداده بودم، سر سه سوت هفده دلار داده بودم به جریانی که بعدن رو اینترنت خواندم که از بنیان مشکوک و دچار فسادهای مالی فراوان بوده. وقتی به شناسنامه ی کتاب نگاه کردیم اسم مترجم هم ذکر نشده بود. زمانی که به این داستان فکر می کنم احساس می کنم همه‌ی جریان به نظرم دو یا سه دقیقه بیشتر طول نکشیده.
وقتی از کلیسا آمدیم بیرون احساس می‌کردم بهم تجاوز شده. یکی از دوستان امریکایی‌م می‌گوید: "شده، به هوش‌ت!"

2010-12-20T12:39:00.000-08:00

عاشورا سال 86 لاله زار نو

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "فهرست قصه‌ها... کلیک کنید

اتاق خالی

م.ک

ما خانواده ی تقریبن فقیری هستیم. می گویم تقریبن چون خانه‌ای از خودمان در یکی از نقاط پایین‌تر شهر داریم اما همیشه مجبوریم از چهاراتاق این خانه دو تای آن را اجاره بدهیم و خودمان در دو اتاق طبقه‌ی بالا زندگی کنیم. خوشبختانه ما فقط پنج نفریم و می‌توانیم همگی در این دو اتاق بخوابیم. پدر من آدم بسیار مذهبی‌ و مومنی‌ست و به همین دلیل همیشه و با دقت زیاد مواظب است که چه جور مستاجرهایی را بپذیرد و وقتی هم که آمدند و در خانه‌ی ما نشستند باید تمامی شئون را رعایت کنند بخصوص زن‌هایشان. به همین دلیل همیشه سعی می‌کند مستاجرها را طوری انتخاب کند که حداقل هر دو اتاق را که با تخته فیبری از هم جدا می‌شوند را به یک خانواده اجاره بدهد تا لازم نباشد زاغ سیاه دو خانواده را چوب بزند. اما این موضوع همیشه عملی نمی‌شود. یکی از این دفعات دو سال پیش بود که او نتوانست هر دو اتاق را به یک خانواده اجاره بدهد و یکی از اتاق‌ها مدتی خالی ماند. اتاق رو به حیاط را به یک زن و شوهر اجاره داد که تازه ازدواج کرده بودند. چند ماهی از آمدن زن و شوهر جوان گذشت یک‌‌ نیمه‌شب پدرم همه‌ی ما را از خواب بیدار کرد و بنای داد و بیداد را گذاشت و گفت که همین الان به شوهر زن که در سفر بود تلفن می‌کند و خبر می‌دهد که همین الان زنش با مرد دیگری در اتاقشان است. پدرم ادعا می‌کرد که به زن مشکوک شده و بعد از این که سر شب صدای حرف و خنده از پشت در اتاقشان شنیده کشیک کشیده تا چراغشان خاموش بشود و بعد رفته از سوراخ کلید نگاه کرده و ماجرا را دیده.

خلاصه به هرترتیب بود بعد از این ماجرا عذر آن مستاجرها را خواست و یکی دیگر آورد که اتفاقن آن‌ها هم زن و شوهری جوان بودند.

یک شب من اتفاقی و شاید به دلیلی که الان یادم نیست به اتاق خالی بغل اتاق آن‌ها رفتم. در را که باز کردم همزمان کلید برق را هم زدم. ناگهان دیدم برادرم که شانزده هفده سال بیشتر ندارد دولا شده به طرف دیوار فیبری و دستش توی شلوارش است. به محض ورود من دو متری پرید و از دیوار فاصله گرفت. آن‌قدر همه چیز سریع اتفاق افتاد که من فقط متوجه رنگ پریده‌ی او شدم و تته پته‌اش که می‌پرسید چه می‌خواهم توی اتاق خالی!

فقط فردا صبح بود که بدون این که به کسی بگویم آرام به اتاق خالی رفتم و سوراخی را که اندازه‌ی یک پنجاه‌تومنی توی دیوار فیبری ایجاد شده بود دیدم.

2010-10-17T18:33:00.000-07:00

لافت

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

ژیلا خوانساری
فرزنو، کالیفرنیا

‍‍‍بکشین، بخورین

من اینجا در یک منطقه‌ی کشاورزی و خیلی حومه‌ای زندگی می کنم. شاید واقعن بشه اسمش رو ده گذاشت. در یکی از روزهای تابستون پارسال تو ایامی که پدر و مادرم از ایران اومده بودن به دیدنم، همسایه‌ی امریکایی‌م اومد دم در خونه و در زد. درو که باز کردم بعد از سلام و احوال‌پرسی دعوتش کردم که بیاد تو. گفت: نه فقط اومدم که از پدر و مادرت به خاطر سروصدا و قوقولی قوقوی بی وقت مرغم عذرخواهی کنم. گفتم البته منظورتون خروسه! گفت نه مرغه. باور بکنید یا نه، مرغه! اما نمی‌دونم چرا مدتیه صدای خروس در می‌‌آره. مامانم که اومده بود کنار من وایستاده بود پرسید: چی می‌‌خواد مادر؟ به فارسی گفتم صبر کن بعد که رفت بهت می‌‌گم. همسایه امان نداد. دستش‌رو دراز کرد و خودشو به مامانم معرفی کرد و همه‌ی چیزی‌رو که به من گفته بود به او هم گفت. دیگه نتونستم جلو اصرار مامانم رو بگیرم و براش ترجمه کردم. گفتم: می‌‌گه ببخشید که مرغم وقت و بی وقت قوقولی قوقو می‌کنه و صداش مزاحمتون می‌شه. واقعن نمی‌دونم چه کارش می‌تونم بکنم. مامانم گفت: منظورش البته خروسه. گفتم نه مادر می‌گه مرغ. خودم هنوز فرصت نکرده بودم قضیه‌رو هضم کنم. مامانم زد زیر خنده و گفت: وا پس اینجام عین ایرانه که مادر. بهش بگو مرغش دچار اختلالات هورمونی شده. بکشن بخورن. و اومد که به فارسی شروع کنه که من گفتم: مامان صبر کن! بعد ازش خواستم جمله به جمله بگه تا من ترجمه کنم. گفت: بهش بگو ما هم قدیما تو روستامون یه مرغ داشتیم که همین‌طوری شده بود. سپاه بهداشت گفت هورمون‌های زنانه‌ش، یعنی مرغانه‌ش دچار اشکال شده. و حالا مثل خروس می‌خونه. تخم هم که دیگه خیلی وقت بود نمی‌ذاشت چون پیر شده. سپاه بهداشت گفت، دیگه بکشین بخورین! البته به اضافه‌ی یه سری مخلفات دیگه که گفت اما من ترجمه نکردم. همسایه‌م بعد از کلی ناباوری و خندیدن خداحافظی کرد و رفت. اما قبل از رفتن هی از مامانم تعریف کرد که خیلی بامزه‌ست و...البته من هم فکر می‌کردم که شاید سپاه بهداشت شوخی کرده اما بعد از رفتن همسایه و بستن در، مادرم در کمال خونسردی ماجرایش را دوباره تعریف کرد.

یک هفته بعد همسایه دوباره اومد دم در و این بار خواست که با مامانم حرف بزنه. مامانم رو صدا کردم و خودم به عنوان مترجم بین‌شون ایستادم. همسایه دستشو به طرف او دراز کرد و ازش تشکر کرد و گفت که مرغ رو برده پیش دامپزشک و دامپزشک حرف مامانم رو تایید کرده و گفته درست مثل بعضی از خانم‌های مسن که مثلن زیر چونه‌شون مو در می‌‌آره. مامانم یه دفه قیافه‌ش رفت تو هم و گفت: خب پس بکشین بخورین دیگه! من البته این را هم سانسور کردم یعنی اصلن ترجمه نکردم. به جاش گفتم: مامانم می‌گه خوشحاله که قضیه حل شده. در ضمن همسایه وسط حرفاش گفته بود که مرغ بهش به ارث رسیده و قول داده که ازش نگهداری بکنه حتا اگر دیگه تخم نذاره.

تا قبل از این که همسایه بیاد دم خونه، پدر و مادرم هیچ‌وقت از صدای قوقولی قوقوی مرغ شکایت نکرده بودند اما از اون روز به بعد یعنی از وقتی که دامپزشک همسایه‌ی امریکایی‌م حرف دامپزشک سپاه بهداشت رو تایید کرد و مثال‌هایی هم زده بود، مامانم هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شه می‌گه: مادر، این مرغه تا صبح نذاشت بخوابم. به این همسایه‌ت بگو: بکشین بخورین دیگه!

2010-10-01T10:53:00.000-07:00

فیلسوف کتاب خانه ی سنت سوفیا

پشت صحنه

2010-09-22T13:50:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

مدرسه‌ی اسرارآمیز شهید سکینه نیک نژاد

لاله شجاعی

دوست پسرم برایم تعریف کرد: هیچ وقت نفهمیدم مدرسه ابتدایی من خانه‌ی کدام یکی از "طاغوتی" ها بود که بزرگترها راجع به آن صحبت می‌کردند. اصلن یادم نیست در آن سن آیا می‌دانستم که این یک عمارت قصرمانند بود که به مدرسه تبدیل شده بود یا اگر نمی‌دانستم چه وقت این را فهمیدم. اسم آن را هم نفهمیدم از کجا آورده بودند چون همه‌ی شهدا مرد بودند.

مدرسه‌ی شهید سکینه نیک‌نژاد ته یک کوچه واقع شده بود و سه در داشت. دو در توی دو کوچه‌ی اطرافش داشت و یک در که از آن ماشین می‌امد توی محوطه. من کلاس اول بودم. کلاس ما یکی از ده‌ها اتاق خواب‌ خانه بود. در همه‌ی کلاس‌ها توالت و دستشویی توی اتاق یعنی توی کلاس بود. تا مدت کمی که اجازه دادند شاگردان از آن‌ها استفاده کنند، من مدام اجازه می‌گرفتم که بروم دستشویی. دفتر مدرسه در طبقه‌ی بالا بود و برای رسیدن به آن باید از پله‌هایی مارپیچی که که فرش‌های قرمز داشت بالا می‌رفتی. حمام این اتاق خیلی بزرگ بود. شاید بزرگتر از کلاس ما. وان این حمام تبدیل شده بود به محل نگه‌داری وسائل مدرسه. ما دائم از آقا معلم اجازه می‌گرفتیم که برویم دفتر گچ بیاوریم چون رفتن به دفتر مدرسه که یک بالکن خیلی بزرگ داشت که به باغ باز می‌شد و باز کردن در آن حمام زیبا همه با هم خیلی دلچسب بود. اصلن باز کردن هر دری در این عمارت برای ما خیلی دلچسب و اسرارآمیز بود. از بزرگترها شنید بودیم که خانه است اما هیچ جایش به خانه شباهت نداشت. فکر می‌کنم همه‌ی بچه‌ها مثل من با شوق به مدرسه می‌آمدند چون خانه‌ی هیچ کدام ما به گرد پای توالت این خانه هم نمی‌رسید. باغ که حیاط مدرسه بود، پر از گل رز بود که ما اجازه نداشتیم به آن‌ها نزدیک بشویم. کلی چمن‌کاری هم داشت که باز هم به ما اجازه نمی‌دادند که به آن نزدیک بشویم. ما فقط می‌توانستیم در راه‌های آسفالتی که در حیاط بزرگ بود راه برویم. استخر هم داشت که بعدها برای منبع درآمد تابستان‌ها آن را اجاره می‌دادند. ورودی خانه که اطرافش گلدان‌های خیلی بزرگ مثل ستون، اطرافش بود و بازهم برای ما خیلی عجیب بود، جایی بود که از پله‌های آن بالا می‌رفتیم و به کلاس‌هایمان وارد می‌شدیم. هر روز صبح یک نفر روی پله‌های این ورودی می‌ایستاد و قرآن می‌خواند.

تنها جایی که ساختمانش با همه چیز این خانه فرق داشت یک سری توالت با دیوارهای سیمانی خاکستری بود و چندین شیر آب‌خوری که ته حیاط ساختند تا دیگر نگذارند ما از توالت‌های داخل کلاس‌ها استفاده کنیم.

با این که ما کلاس اولی بودیم هیچ وقت ندیدم هیچ کدام از بچه‌ها با گریه و زاری به مدرسه بیایند. همه خیلی خوشحال بودیم به جز یکی. یکی از هم‌کلاسی‌هایم اهل مازندران بود. برادر بزرگش با همسرش در کرج زندگی می‌کرد. او را از یکی از روستاهای ساری فرستاده بودند پیش برادرش که به مدرسه برود. این همکلاسی من، برعکس ما از روز اول گریه می‌کرد. سه ماه در مدرسه‌ی ما یعنی در این خانه‌ی قصرمانند ماند اما هر روز هر سه ماه را گریه می‌کرد و مشق می‌نوشت. گریه می‌کرد و از روی کتاب می‌خواند. گریه می‌کرد و پای تخته می‌رفت تا این که معلم ما خسته شد و بیرونش کرد و برادرش برش گرداند به روستایشان در ساری.

من تا کلاس ششم ابتدایی در آن مدرسه بودم اما از کلاس دوم دیگر یک روزهایی از مدرسه جیم می‌شدم و می‌رفتم با بچه‌هایی که مدرسه نمی‌رفتند تو خرابه فوتبال بازی می‌کردم و موقع تعطیل مدرسه کیفم را بر می‌داشتم و می‌رفتم خانه.

2010-09-04T10:53:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

ن احمدی

تهران

صمیمیت

من یکی زمانی خیلی افتخار می کردم که با مادر شوهرم رابطه ی خیلی نزدیکی دارم. به هرکسی می گفتم چشماش از تعجب گرد می شد و می پرسید، راستی؟! منهم با یک لحن عادی خونسرد می گفتم: آره. اون رازهای دلشو که به هیچکس نمی گه با من در میون می ذاره. و این واقعیتی بود. حتا جزئیات زندگی زناشوئی ش رو به من می گفت .از وقتی هم که می شناختمش دو بار عاشق شده بود و هر بار همه ی ماجرارو مو به مو به من گفته بود. شریک اشک ریختنهاش بودم و حتی گاهی نصیحتش می کردم! منو خیلی قبول داشت و خیلی وقتها با من مشورت می کرد. تا اینکه یه روز بعد از یک اعتراف جانانه و حس راحتی که بعد از اون بهش دست داده بود سیگاری آتش کرد و بی خیال رو کرد به من و پرسید: تو هم هیچوقت عاشق می شی؟ من سر بلند کردم و به چشمهاش که با کنجکاوی بهم خیره شده بودن نگاه کردم و بعد از یک سکوت نه چندان طولانی جواب دادم: نه!

2010-07-25T21:20:00.001-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

شیرین م.

اصفهان

همراه با من

من دو تا قصه تو زندگی‌م دارم که الان بیست ساله همراه با من میان. هردو در کنار هم. هیچ وقت نمی‌تونم به یکی فکر کنم و به دیگری نه. به هیچ کس‌هم در عمرم نگفتم. من در یک خانواده‌ی متوسط پایین بزرگ شدم. تنها دختر خانواده بودم با چهارتا برادر. از آش متنفر بودم و تا وقتی که ده دوازده ساله نشده بودم، هروقت که آش داشتیم مامانم منو مجبور به خوردن نمی‌کرد. به جاش تکه‌ای نون و کره به من می‌داد یا برام ساندویچ پنیر درست می‌کرد. شاید الان خیلی مسخره به نظر برسه اما ما بچه‌ها اون نون و پنیر وکره رو خیلی بیشتر از آش دوست داشتیم. شاید هم در پس ذهنمون از آش متنفر بودیم چون غذایی بود که نشانه‌ی فقر بود و من بخصوص نمی‌خواستم که فقیر باشم. روزهایی که این اتفاق می‌افتاد و به من به جای آش ساندویچ نون و پنیر یا نون و کره می‌دادند می‌گفتند برو تو اون یکی اتاق بخور که بقیه نبینند. یکی از برادرهای من که دو سال از من بزرگتر بود می‌اومد توی اتاق و التماس می‌کرد که یه گاز هم به اون بدم. من هم چون بچه بودم وعقلم نمی‌رسید می‌گفتم نه! اما اون بیشتر التماس می‌کرد. تا این که یاد گرفتم در رو قفل کنم اگرنه، حتا اگر پشت در هم می‌ایستادم و نمی‌‌گذاشتم بیاد تو، این قدر هل می‌داد و التماس می‌کرد که گریه‌ام می‌گرفت و از صدای من پدرم متوجه می‌شد و تو خونه دعوا راه می‌افتاد. اما بلاخره وقتی بزرگتر شدم دیگه اون امتیازات دختر یکی یک دونه رو از دست دادم و من هم مثل بقیه شدم. اما مشکل تازه‌ای شروع شد. از وقتی دوازده سیزده سالم شد برادرم شروع کرد به دست درازی کردن به من. من هرگز جرئت نمی‌کردم که صدام در بیاد. وقتی دستش رو به بهانه‌های مختلف به من می‌زد می فهمیدم نباید اینکارو بکنه و داره به من دست‌درازی می‌کنه و احساس وحشت و تنفر می‌کردم اما هیچ وقت چیزی نگفتم. درسته که تهدیدش می‌کردم که به پدر و مادرم می‌گم اما از ترس این که خون و خونریزی راه بیفته هیچ وقت چیزی نگفتم. تا این که انقلاب شد و من در طی قصه‌های دیگری ازتهرن رفتم. حالا 15ساله که با برادرم حرف نمی‌زنم. بسیار دلم براش تنگ می‌شه اما هروقت به اون فکر می‌کنم، به خاطر ماجرای نون و پنیر دلم سخت براش می‌سوزه و از خودم متنفر می‌شم و به خاطر ماجرای دست‌درازی سخت برای خودم دلم می‌سوزه و از اون متنفر می‌شم. هیچ وقت هم هیچ تغییری در این احساساتم پیدا نمی‌شه. همیشه هر وقت به او فکر می‌کنم...

2010-07-19T12:10:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

مهسا
ایران

دیوار

یک روز زمستانی خیلی سرد و برفی سال61 مادرم رفته بود بغالی سر کوچه تو صف تخم مرغ. پدرم سر کار بود و من و خواهر بزرگترم در اتاق مشترکمان بودیم که این اتفاق افتاد.

نفت به دست مردم نمی‌رسید و جیره بندی بود. کنار بخاری برقی که فقط اطراف خودش را گرم می کرد کز کرده بودیم. من روی دفترم چنباتمه زده بودم و تکالیف مدرسه‌ام را انجام می‌دادم. خواهرم دراز کشیده بود و برادران کارامازوف می‌خواند. پشت پنجره‌ی اتاق با فاصله‌ی کمی، دیوار بلند حیاط خلوت، پوشیده از یک لایه‌ی زخیم برف و گوشه‌ای از آسمان گرفته و خاکستری پیدا بود. با اینکه ساعت 3 بعد از ظهر بود، هوا تاریک شده بود و ما چراغ روشن کرده بودیم. بخاری برقی بوی سیم سوخته می‌داد و وزوز خفیفش فضای خالی اتاق را پر می کرد که تلفن، کنار دست خواهرم زنگ زد. زنگ دوم گوشی را برداشت. من همان‌طور که مشقم را می‌نوشتم به او هم گوش می‌دادم. خواهرم گفت: "بله بفرمائید... خودم هستم... بله، نامزدش هستم...بله…" و بعد سکوت کرد. سرم را از روی مشقم برداشته بودم و نگاهش می‌کردم. قلبم ریخته بود پایین انگار روی دفترم. بعد از مدتی سکوت خواهرم گفت: "بله." بعد گوشی تلفن را گذاشت و به آن زل زد. پرسیدم: "کی بود؟" او با صدائی آرام مثل کسی که نقل قول کند گفت:"داوود رو اعدام کردن. گفتن فردا بیاین ساعت و لباسهاشو تحویل بگیرین." دوباره سکوت شد. من به لوله ی سرخ شده ی بخاری خیره مانده بودم. نمی دانم چه مدت همان طور گذشت که دیدم اشکهایش روی گونه‌ها غلطید و پائین ریخت. من بک‌باره و با تحکم دختر سیزده ساله ای آرمان زده گفتم: "مگه برای اعتقادش کشته نشده؟ گریه نداره که، واسه چی گریه می کنی؟"

خواهرم، بی نگاهی به من، اشکهایش را پاک کرد. سیگاری از پاکت سیگار کناردستش بیرون کشید و آتش زد. گوشه‌ی اتاق خزید و به بارش یکریز برف پشت پنجره و دیواری که فاصله‌ی کمی داشت، خیره شد.

2010-06-25T22:18:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

حسین ج.

نوکرتم

اولین باری که سکس کردم هفده سالم بود. من تو محله‌ای بزرگ شده بودم که خیلی پرجمعیت بود. یه روز دوستام که مال محله‌ی دیگه‌ای بودن واسه اذیت کردن من بچه‌های کوچه‌ی مارو شمردن--- اون روز تو کوچه‌ی ما 134 تا بچه ولو بود. اسم این محله رضاشهر بود که باز هم به مسخره، رضا سیتی بهش می‌‌گفتن. بعضی وقتام جزیره--- بعد از سریال تلویزیونی جنگ‌جویان کوهستان که یک دسته مبارز علیه حکومت مرکزی چین می‌جنگیدند، اسم محله‌رو لیانگ شان‌پو هم ‌گذاشتند. پدر و برادرهام همه آرایشگر بودن. من هم بعد از مدرسه تو آرایشگاه بابام کار می‌کردم. یک روز عصر از پشت شیشه‌ی آرایشگاه پسرخاله‌م رو دیدم که با یکی دیگه از بچه‌های محل رد می‌شدن. نمی‌دونم چرا یه دفه دلم خواست برم آمارشونو بگیرم. همون‌طور که قیچی و شونه دستم بود زدم بیرون ببینم کجا می‌رن و چه خبرا. با هیجان یه زنی‌رو که از ‌جلو می‌رفت نشون دادن و با خوشحالی و قیافه‌های پر از خنده چشمک زدند. عصری کارم که تموم شد رفتم ببینم کجا رفتن. فهمیدم رفتن خونه‌شون، یعنی خونه‌ی خاله‌م. رفتم دم خونه. رفتم بالا و خواستم که منم باشم. گفتن نمی‌شه ما خودمون دو سه نفریم و تو هم خیلی بچه‌ای و مثبتی و از این حرفا. من قاطی کردم. تهدیدشون کردم که اگه منم نباشم، خاله‌اینا که از شهرستان اومدن بهشون می‌‌گم. اولش جدی‌م نگرفتن اما انقدر موندم تا دیروقت شد و آخرش از اصرار و تهدید من خسته شدن و منم راه دادن. با خانومه رفتیم تو اتاق و درو بستیم. تا یکی دو دقیقه صداشون رو پشت در می‌شنیدم که گوش وایستاده بودن اما فقط تا یکی دو دقیقه.
وقتی از اتاق اومدم بیرون همه‌ پشت در بودن و با سر و صدا زدن زیر خنده و با هم گفتن نوکرتیم! بعد از اون شب به هر بهانه‌ای و هرجا که همدیگرو می‌دیدیم تکرار می‌کردن نوکرتیم، نوکرتیم! و می‌خندیدند. و من گیج بودم که چرا این کارو می کنند. اما بلاخره یک روزی متوجه شدم که این نتیجه‌ی فراموش کردن پسرخاله‌م و دوستاش پشت در اتاق بود.

کم کم بیشتر بچه‌های محله هم تا مدت‌ها هروقت منو می‌دیدند دستشونو می‌ذاشتن رو سینه‌شون و می‌گفتن نوکرتیم و می‌زدن زیر خنده.

2010-06-25T11:20:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

شهریار سنجری
کرج

تنبیه

ما تا رسیده بودیم به کلاس هشتم کتک زیاد خورده بودیم مثل همه‌ی بچه‌های دیگه که تو مدرسه از دست معلم‌ها و مدیر و ناظم کتک می‌خوردند. اما این یکی فرق داشت. حداقل یک ربع می‌زدش. سرمونو انداخته بودیم پایین و تا جایی که می‌شد سعی می‌کردیم صحنه‌رو نگاه نکنیم. اما تمومی نداشت. صداش کرده بود جلو کلاس و اول دو تا کشیده‌ی محکم زده بود تو گوشش. انقدر محکم که نه تنها آخ محمد بلکه آخ همه‌ی ما هم دراومد. سرش با شدت و سرعت به چپ و راست چرخید و افتاد رو سینه‌ش. صورتش سرخ سرخ شده بود و چشماش از درد شده بود پر آب. ما سرمونو انداخته بودیم پایین و منتظر بودیم بهش بگه برو بتمرک بشین سرجات. اما معلم یه خورده نگاش کرد و انگار یه فشار درونی بهش اومده باشه یا یه گناه وحشتناک دیگه از محمد سرزده باشه، چشماش پر از خشم شد و با پشت دستش دوباره محکم زد تو دهن محمد و گفت چرا لال شدی؟ چرا حالا گاله‌رو بستی؟ محمد این دفه مثل این که انتظارشو نداشته باشه و پاهاش رو محکم نکرده باشه انگار اول یه کمی پرید بعد افتاد رو زمین. زمین افتادنش انگار آقارو بیشتر تحریک کرد چون دو باره با لگد افتاد به جونش. بعد یه کمی ایستاد دستشو گرفت به کمربندش و شلوارشو کشید بالا و بعد مثل کسی که حریفی رو به مبارزه دعوت می‌کنه هر دو دستشو دراز کرد و با تکون دادن سر انگشتاش محمد رو به طرف خودش خوند و خواست که از رو زمین بلند شه. همه‌ی این کارهارو بدون این که حرفی بزنه انجام داد. قلب همه‌ی ما داشت از سینه‌مون می‌زد بیرون. محمد بلند شد و به محض این که وایستاد آقا دوباره زد تو گوشش و او دوباره نقش زمین شد. دوباره. باز هم دستاشو همون‌‌جوری دراز کرد و حریفشو به بلند شدن تشویق کرد. بعضی از این دفه‌ها ما فکر می‌کردیم دیگه تموم می‌شه اما نمی‌شد و معلم دوباره با پشت دست می‌زد یا تو گوشش می‌خوابوند و محمد دوباره می‌افتاد. این وضع چند بار تکرار شد. به نظرم می‌رسید که زمان متوقف شده بود تا این که یه دفه سکوت سنگینی که فقط با صدای ضربه‌های کتک خوردن محمد می‌شکست، شکسته شد. تو یکی از دفعاتی که آقا دوباره محمد رو دعوت می‌کرد که بلند شه و سیلی بخوره، او به جای این که بلند شه سرشو بالا کرد و با لحنی که هرگز از یاد من نرفت و توضیحش فقط شفاهی ممکنه گفت: آقا بسه دیگه، زدید دیگه!

محمد الان رییس دانشگاه در یکی از شهرستان‌هاست و حداقل نیم دوجین کتاب تو ریاضیات کاربردی و کامپیوتر داره.

2010-05-09T18:19:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

نادیا سلیمی
امریکا

نکته‌ی کلیدی

پسرم هفت ساله بود و من به تنهایی او را بزرگ می‌کردم(سینگل مام). برای رفتن به سر کار باید 40 دقیقه رانندگی می‌کردم. مدرسه‌ی پسرم روبروی خانه بود. چون پول پرداخت نگهداری او بعد از تعطیل شدن از مدرسه را نداشتم قرار گذاشته بودیم که هرروز بعد از مدرسه خودش به خانه بیاید. به او سفارش کرده بودم که در را پشت سرش قفل کند و به روی هیچ کس باز نکند تا من شب بیایم خانه. گوشی تلفن را هم برندارد مگر این که صدای مرا از انسرینگ ماشین بشنود و تشخیص بدهد. همیشه ترس این را داشتم که اتفاقی برایش بیفتد اما این فقط یک روی قضیه بود. اگر اتفاقی می‌افتاد و تازه به او هم صدمه‌ای نمی‌رسید باید نگران پلیس و دادگاه خانواده می بودم که او را از من به جرم این که در خانه تنهایش گذاشتم بگیرند و ببرند و به خانواده‌هایی بدهند که سرپرستی این جور بچه‌ها را به عهده می‌گیرند و این منبع درآمدی برایشان است. یعنی به اتهام مادر خوبی نبودن و تنها گذاشتن پسرم بچه‌ام را برای همیشه از من جدا کنند. هر روز سر ساعت خاصی به خانه زنگ می‌زدم و او نیز با شنیدن صدای من گوشی را بر ‌می‌داشت. فقط آن موقع بود که نفس راحتی می کشیدم که او سالم است . یک روز مشغول کار بودم که صدایم زدند. پسرم آن طرف تلفن بود. سراسیمه گوشی را از همکارم گرفتم. صدای لرزان پسرم را شنیدم که گفت "مام، یکی پشت دره و داره سعی می‌کنه درو باز کنه بیاد تو. صندلی گذاشتم زیر پام از سوراخ چشمی دیدم که یه مرد سیاه پوست گنده پشت در وایستاده می‌خواد بیاد تو." من سرگردان و ناتوان دور خودم می‌چرخیدم و فکر چاره بودم. از رییسم اجازه گرفته و نگرفته از کار زدم بیرون. نمی‌دانم با چه سرعتی رانندگی می‌کردم. و یادم نمی‌آید چطور خودم را به خانه رساندم. اما وقتی رسیدم دیدم پسرم بی صدا یک گوشه نشسته و تلویزیون تماشا می‌کند. با مدیر ساختمان تماس گرفتم که بپرسم شاید کسی را برای کاری فرستاده باشند دم در خانه. جواب منفی بود. بقیه‌ی آن هفته را دست به دامان این و آن شدم تا بعد از مدرسه پسرم را به خانه شان ببرند تا من از کار برگردم. اما نمی‌دانستم تا کی می‌توانم این کار را ادامه دهم. یکی از همین روزها بود که با پسرم به بیرون از خانه رفته بودیم که او دستم را کشید و به مرد سیاه‌پوستی اشاره کرد. "این همون مردیه که می‌خواست در خونه رو باز کنه بیاد تو!" به طرف مرد رفتم و پرسیدم که آیا در فلان و بهمان روز به در خانه‌ی من رفته است؟ مرد کمی فکر کرد و گفت "اوه بله! همسایه طبقه‌ی پایین برای تعمیر لوله آب به مدیریت ساختمون زنگ زده بود و منو فرستادن که برم درست کنم. اشتباهن به طبقه‌ی بالا رفته بودم. وقتی شاه‌کلید به در نخورد برگشتم به آفیس و فهمیدم کلیدو اشتباه داده بودن. شماهم حالا که قفلتون‌رو عوض کردین بهتره یه کپی به مدیر ساختمون بدین—می‌دونین که قانونه که کلید همه‌ی آپارتمان‌هارو داشته باشن. واسه روز مبادا، می‌دونین!"

یک روز داشتم این داستان‌ را برای یکی از دوستانم تعریف می‌کردم. به بخش تلفن و سیاه‌پوست و این‌ها که رسیدم یک دفعه دوستم حرفم را قطع کرد و گفت: "اه... انگار داستان شنگول و منگول خودمون!"

2010-04-25T13:29:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

پری متوسلانی
سن دیه گو- امریکا

فقط در آمریکا

نشسته بودم و از طریق ماهواره جریان تظاهرات سبز بیست و دو بهمن رو تماشا می‌کردم. دخترم هاله نامه‌ها رو از صندوق پست در آورد و طبق معمول نامه‌های منو جدا کرد و جلوم گذاشت. نامه‌ها رو باز کردم. اول صورت حساب‌ها بعد تبلیغات که اکثرن قبل از این که دورشون بندازم بازشون می‌کنم. یکی از نامه‌های تبلیغاتی به لحاظ فرم و رنگ آمیزی پاکت نامه توجهم رو جلب کرد و اول اونو باز کردم. شاید اگر انگلیسی‌ام خوب بود لازم نبود که همه‌ی نامه رو بخونم تا مطلب دستم بیاد. تا اونجایی که فهمیدم اول از بْعد مسافت بین افراد فامیل و دوستان که باعث می‌ شه فرصت دیدار همدیگه رو نداشته باشن شروع کرده بود و نمی‌دونم چه جوری ربطش داده بود به این که بهترین سرویسی که این روزها می‌شه آدم برای خودش خریداری کنه سرویس سوزاندن جسد، بعد از مرگ است. بعد از اینکه از شوک اولیه خارج شدم نامه رو به هاله نشون دادم و گفتم بعد از شصت سالگی باید منتظر این جور پیشنهادات بود. فرم رو پر کردم و فرستادم.

2010-04-19T19:34:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

یقین

پری متوسلانی
سن دیه گو

پدرم حدود هشتاد سال داشت. بیشتر اوقات آثار فراموشی در رفتار و حرف‌هایش پیدا بود. وضو ساخته بود و حیران بین چند در مختلف در اطرافش که کدام یک در اتاق است-- با دیدن من به درون اتاق آمد. و در حین پهن کردن سجاده‌ی نمازش گفت بلاخره نفهمیدم حق با علی بود یا با عمر؟! اقامه بست و نمازش را شروع کرد.

2010-04-19T18:41:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

سیزده سالگی

امید کلانچه
تهران

دیوار زندان خیلی بلند و طولانی بود و همین طور ادامه داشت تا می رسیدیم به جایی که مثل همیشه چند نفر پشت در ایستاده بودند. همیشه همین طور بود. می‌رفتی دادسرا و قاضی یک برگه‌ی ملاقات می‌داد و بعد می‌رفتی زندان. توی یک محوطه می‌نشستیم و بابام پیدایش می‌شد. من هیچ‌وقت به یاد نمی‌آورم که دقیقن توی این ساعت‌های ملاقاتی چه حرف‌هایی زده می‌شد غیر از این‌که بابام یک چیزهایی را که لازم داشت می‌گفت وما پولش را می‌دادیم به یک ماموری توی اتاق ملاقات. و بعد از ملاقات بابام با رسید می‌رفت و آن‌ها را تحویل می‌گرفت. انگار چیزهایی بود شبیه تخم مرغ، سبزی، میوه و از این چیزها.

من به همه چیز زندان خیره می‌شدم و به همه‌ی صداها گوش می‌دادم و تحمل می‌کردم تا بابام بیاید و یک دفعه وقتی او را پشت شیشه می‌دیدم شادی وصف‌ناپذیری بهم دست می داد و با قطع شدن تلفن یا تمام شدن وقت ملاقات همین شادی به یاس وصف ناپذیزی تبدیل می‌شد. مثلن هیچ وقت فکر نکرده بودم که پدرم کچل است و وقتی می‌دیدم در زندان کچل شده است فکر می‌کردم باید خیلی زندان، تحقیر کننده باشد که پدرم را مثل ما بچه مدرسه‌ای‌ها کرده‌اند.

یک روز که رفته بودیم دادسرا برگه‌ی ملاقات بگیریم خواهرم مرا هم با خودش برده بود. برگه‌ی ملاقات پدرم اشکال داشت، خواهرم مرا نشاند توی اتاق دادستان و رفت که کارهای برگه را انجام دهد و برگردد تا بتوانیم برویم ملاقات. نشسته بودم روی صندلی و تلفن دادستان مدام زنگ می‌زد. صدای تلفنش خیلی بلند بود و من بیشتر حرف‌های آن طرف سیم را هم می توانستم بشنوم. به همه‌ی تلفن‌هایش گوش می‌دادم و به همه‌ی آدم‌هایی که می‌‌آمدند در اتاقش و می‌رفتند هم خیره می‌شدم. یک بار که تلفنش زنگ زد و من گوش‌هایم را تیز کرده بودم صدای آن طرف خیلی بلند بود و من نه همه‌ی حرف‌ها را دقیق اما بخشی از آن را می شنیدم. این بار کسی از پشت تلفن گفت که از اعدامی‌هایی که کشیده‌اند پایین یکیشان هنوز نمرده و نفس می‌کشد. یا چیزی شبیه این. دادستان از این طرف خط با آرامش گفت: دوباره بکشیدش بالا تا بمیره و گوشی را گذاشت. آن موقع من سیزده سال داشتم.

2010-03-28T22:44:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

هر چیز آن چیز که می نماید آن نیست

شکسپیر

و ضرب المثلی هست که می گوید: "درک زیستن، هضم لحظات مرگبار زیستن است!"

در فرار و گریز سالهای شصت و در روزهای غمگین

مرگ و میر و اعدام، در تنهائی و غریبی، در سلولم با هزار کابوس و رویا می نشستم. می‌اندیشیدم به فرار از زندان، به اعدام، به شرایط نا گوار تحمیل شده ، به شکنجه، ترس، ترس، مرور کودکی، مرور منطق بازجوها.

در یکی از این روزها که در خلوت رنج بار خود گرم رویا بافی و کابوس سازی بودم صدائی از کریدور زندان به گوشم رسید. صدا مرا به سالهای نوجوانی‌ام می برد، سال های دور که در فراغت بعد از ظهرهایش به قهوه خانه‌ای که در یکی از خیابانهای خلوت قرار داشت پناه می بردم، صدا مرا به آنجا می برد. آن سالها در آن قهوه خانه من و چند دوست که اهل کتاب و ... بودیم ساعت ها را به بحث و گفتگو می‌گذراندیم. آن محل و قهوه خانه بطور عمده خلوت بود و ما با خیال راحت، حرف‌ها‌‌یمان را رد و بدل می‌کردیم، جزوه یا نوشته‌ی تازه‌ای را که خوانده بودیم و یا به دستمان رسیده بود به یک‌دیگر می دادیم و ... کارهائی از این دست. خلاصه آن قهوه‌خانه "پاتوق" ما بود. جوانی اغلب اوقات آنجا اطراق می‌کرد- جوانی خوش بر و رو و بلند قد که گرفتار هروئین بود. او کاری به ما نداشت عمدتا خمار، آن‌قدر خمار که حتی توانائی اینکه چشمانش را باز کند و یا دستی تکان دهد در او نبود. مدام چرت میزد. اگر برخی روزها فرصتی دست می داد که دیزی برای شام یا نهار آنجا بخوریم، من سعی می کردم دیزی او را مهمان کنم یا بسته‌ی ارزان سیگاری به او بدهم و یا پول چائی‌اش را. من و دوستانم او را قربانی روزگار وحشتناک و سیاست‌های دولت وقت می دانستیم و با تأثر و تأسف از این که بر جوانانی از سنخ او چه می‌گذرد غصه می خوردیم. این را هم اضافه کنم که گاهِ نشئگی، بلند حرف می زد و از شیرین کاری‌ هایش می گفت که: فلان ژاندارم را زدم و سیلی به گوش بهمان پاسبان خواباندم...

صدائی که از کریدور زندان به گوشم رسید ، یاد آور صدای این این جوان بود. می بایست اشاره کنم که قبلا خبرش بود که بعد از انقلاب و یا در دوران انقلاب، هروئین را ترک کرده، به سپاه پاسداران پیوسته است.

آری، داشت به پاسداری دیگر می گفت: "مسئله ای نیست، هرکس در آن شهر یک مدتی زیسته و پیشانی‌اش به ویترین کتابفروشی خورده باشد را به حتم خواهم شناخت."

صدایش نزدیک به سلولم شد. دل توی دلم نبود نکند او باشد. کلید، در قفل پیچید. آخ! همان بود. اما بسیار گردن کلفت تر از سابق. آمد با لهجه‌ی غلیظ رایج در آن شهر پرسید: "بچه ی کجائی؟ بچه ی فلان شهری؟" گفتم: "نه. من اهل یکی ازشهرستانهای مرزی ام. جنگ زده هستم و چند هفته ای بیش در آن شهر نبوده ام." کارتی که نشان می‌داد جنگ‌زده‌ام در دستش بود. آن کارت نشان می داد که من اهل فلان شهرک مرزی‌ام و نام و نام خانوادگی‌ام در آن ثبت شده بود (البته جعلی). پرسید: "خب پدرت آنجا چه کار می کرد؟" گفتم پدرم فلانی است و کارش نیز این است وسوال‌هایی در باره‌ی اهالی آن منطقه می‌پرسید که من به خوبی می شناختم و پاسخ‌ سوال‌هایش را داشتم. نگاهی عمیق به من انداخت و رفت. رفت و شنیدم که با صدائی بلند برای پاسدار همراهش می گوید:" فکر کنم راست می گوید، جنگ زده است. کاره ای نیست." این جمله را دوبار به صدای بلندتر گفت. برای نیم ساعت، عین کسی که دست آن دنیا را بگیرد حالم بد بود. پس از آن با خود فکر کردم با وجود ریش و تغییراتی که بعد از سالها کرده بودم و هم چنین کمی تغییر لهجه ، فرصت شناسائی مرا از او سلب کرد.

لحظه ای امید در من زنده شد و بعد خاموش که چه خواهد شد. اطراف غروب دوباره در سلول باز شد. این بار تنها آمده بود و ابروهایش درهم و چشمانش را به زمین دوخته و در عین اینکه شام همیشگی (عدس پلو و چائی سرد) را جلویم می گذاشت گفت: "هی فلانی!" (مرا به اسم واقعی ام صدا کرد)، دلم لرزید و عرق سردی بر پیشانی ام نشست. "بگذار بهت بگویم، من تو را نمی شناسم و نمی گذارم اینجا بمانی. ترتیب رفتن ات را خواهم داد." هم چنان چشمانش به کف سلول بود. خواستم چیزی بگویم که با تاکید گفت: "مگر نگفتم حرف نزن؟ نمی شناسمت اما آبگوشت و چای و سیگار آن سالها را از یاد نبرده ام." تکرار کرد:"هیچی نگو، هیچی." من ماندم با خاطره و ترس و وحشت و چه کنم چه کنم!

دو روز بعد دوباره آمد : "هی ! بلند شو این ورقه‌ی آزادی توست!" مرا سوار جیپ ارتشی کرد. تمام طول راه حرف نزد. من سعی کردم چیزی بگویم، نزدیک ترمینال آزادی مرا با نامم که می شناخت، نامی از دوران نو جوانی‌ام، با لحنی سرد و جدی مخاطب قرار داد: "برو. برو که امیدوارم هرگز نبینمت."

ضرب المثل کردی: "ژیان له کاتی برینداری ده بی بناسی"

ع. آ

سن دیه گو-امریکا

2010-03-17T13:34:00.000-07:00

سال نو مبارک!

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی...و فهرست قصه‌ها" در سایدبار کلیک کنید

عید دیدنی

ناهيد مهريزی

روز دوم فروردين از در خانه‌ی عمه‌خانم كه اومديم بيرون، گفتم مامان، وقتي وارد خونه‌ی كوچك عمه مي‌شيم با يك نظر مي‌‌تونيم تموم خونه‌رو ببينيم. تازه، عمه فقط يك گلدون گل لادن داره-اما چه صفايي داره اين خونه! مامانم گفت "به قول قديمي‌ها صفاي خونه به صاحبخونه‌ست." بعد لبخند زد. چيزي نگفت،اما من حدس مي زدم ياد چي افتاده.اين خاطره‌رو مادربزرگ بارها برامون گفته بود كه:

يكی از روزهای عید، صبح از در خونه اومدم بيرون. پروين دختر همسايه‌مون را ديدم كه خريد كرده و داره به سمت خونه مي‌ياد تا منو ديد گفت: "حرمت جون، كجا مي‌ري؟" گفتم دارم مي رم يك سر زيارت امامزاده يحيي، بعدم خونه‌ی خواهرم مولود كه همان نزديكي هاست. گفت: "صبر كن من خريدامو بذارم خونه باهم بريم تا منم اونجاهارو یاد بگیرم." قبول کردم. همينطور كه مي‌رفتيم پيش خودم گفتم خوبه اول بريم خونه مولود بعد بريم امامزاده. اما حواسم نبود که باید فکرمو با پروین در میون بذارم و پاک یادم رفت. وقتي گفتم رسيديم، اوناها! پروين رو به در خونه ایستاد و فوري گفت "السلام عليك يا آقاي امامزاده يحيي! ولي آقاجون چقدر مقبره تون دلگيره!"
گفتم، چي مي‌گي پروين، اينجا خونه‌ی خواهرمه! هر دو از خنده ولو شديم دم در.
يك دفعه و ناگهانی مامان گفت خاله مولوداينا اصلا خودشون هم دلگير بودند. ما دوتا هم از اين فكر مشترك زديم زير خنده. بعد ورودي تودرتو و غمناك آن خانه با ساكناني ناشاد جلو نظرم آمد.افرادي كه خيلي از اقوام مي‌گفتند که مرموزند. دوست داشتند از همه‌ی فاميل به هر طريقي خبر بگيرند ولي از خودشان هيچ خبري ندهند. تازه، منبع خبرهاي بدست آورده را بعدا يك زيد مي ناميدند!

رو به مامان گفتم حالا بريم ديدن كي؟ گفت خوبه بريم خونه‌ی داييت. ياد در آهني و بزرگ خانه‌اشان - كه به قول مادر بزرگ وقتي اف اف رو مي‌زنن تازه بايد با تمام قدرت درو فشار بدي تا باز بشه، و چهره‌ی سخت‌گير خانم خان‌دايي افتادم.

2010-03-14T11:57:00.000-07:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در سایدبار کلیک کنید

چهارشنبه‌سوری‌های بی‌رنگ من

آرش ب.

کرج

سال‌های 62 و63 بود. کار ما از اوایل بهمن شروع می شد. یه فرغون پیدا می‌کردیم و راه می‌افتادیم دنبال بوته. بوته‌خارای خشک رو که خیلی تیغ داشتن با زحمت از ریشه در می‌آوردیم و می آوردیم یه گوشه‌ی خونه انبار می‌کردیم. پیدا کردن خرابه‌ها اول زیاد سخت نبود اما انقدر ساخت و ساز ساختمون سریع پیش می‌رفت که خرابه‌ها هی کم‌تر و کم‌تر می‌شد. بعضی وقتا هم اونایی که از ما بزرگتر بودن بوته‌هامون رو می‌گرفتن و ما زورمون بهشون نمی‌رسید. بعدش با این که هیچی مثل بوته حال نمی داد، برای پیدا کردن جعبه‌ خالی واسه آتش زدن می‌رفتیم دم در بقالی‌ها و میوه‌فروشی‌ها و هی التماس می‌کردیم. خلاصه چهارشنبه سوری عادی داشتن خیلی کار سختی بود. تقریبن تو فاصله‌ی سال‌های 65 و 66 بود که دیگه روش‌های تازه‌ای برای چهارشنبه‌سوری پیدا کردیم. یادم نیست اولین بار کی اسم کاربید رو شنیدم. یه چیزی بود مثل زغال‌سنگ. وقتی می‌نداختتیمش تو آب مثل قرص‌های جوشان گاز تولید می‌کرد. بچه‌ها دو سه تا تیکه کوچیک کاربید رو که تقریبن از گردو بزرگتر نبود می‌نداختن داخل یه قوطی شیرخشک. بعد یه کم آب به اندازه‌ی یه استکان می‌ریختن توش و درشو می بستن. بعد ته قوطی رو با میخ سوراخ می‌کردن. با انگشت روی سوراخ رو می‌گرفتن و قوطی‌رو تکون می‌دان-به اندازه‌ی پنج ثانیه، نه بیشتر. بعد قوطی‌رو همون‌طور که سوراخ رو با انگشت نگه‌داشته بودن می‌ذاشتن رو زمین و یه نفر دیگه کبریت روشن می کرد و می‌گرفت جلو سوراخ. بعد اونی که سوراخ‌رو نگه داشته بود انگشتش رو بر می‌داشت و در قوطی با صدای مهیبی می‌پرید صدمتر اونورتر. این کارهارو باید با هماهنگی دو نفر و با مراقبت زیاد انجام می‌دادی که نه قوطی بترکه و نه این‌که یدفه عمل نکنه. اگر زیاد تکون می‌دادی قوطی زیادی گاز جمع می‌کرد و خودش می‌ترکید به جای این که درش بپره و اگر کم تکون می‌دادی گاز کمی تولید می‌شد و صدایی رو که ما می‌خواستیم نمی‌داد. بعد بچه‌های دیگه مسخره‌ت می‌کردند که "بابا، چسیدی!" بعد از یکی دوتا چهارشنبه سوری، قوطی شیرخشک تبدیل شد به قوطی روغن‌نباتی پنج کیلیویی. من و داداشم اولین بار اونو سال 66 تو بحبوحه‌ی موشکباران تهران آزمایش کردیم. عصر یکی از همون غروبا بود که مردم برنامه می‌ریختن به خاطر قطعی برق تو خونه‌ی کدوم آشنا و فامیل سریال ژاپنی سالهای دور از خانه رو تماشا کنن. یکی دو روز قبلش یه موشک روی پل فردیس دقیقن بغل اتوبان تهران-کرج منفجر شده بود. من حلب رو تکون دام وداداشم کبریت کشید.

اولش منگ بودیم. کوچه خلوت بود. در اول که باز شد زیاد اهمیت ندادیم در دوم... و یه دفه دیدیم همه‌ی اهل محل با سر و صدا ریختن تو کوچه و زنا و بچه‌ها از ترس جیغ می کشیدن.من هیچ‌وقت دیگه تو چهارشنبه‌سوری کاربیدی شرکت نکردم.

2010-03-11T07:36:00.000-08:00

پروژه‌ی قصه‌گویی ایرانی

ازآن جایی که نگرش هر انسان به جهان پیرامون و رابطه‌اش با آن در همه‌ی ابعادش منحصر به خود اوست و شبیه به هیچ انسان دیگری نیست، آدمی به خودی خود قصه‌گویی‌ست شبیه هیچ قصه گوی دیگر. ثبت قصه‌های واقعی ایرانی می‌تواند ثبت فرهنگ ایرانی در کل، و رسیدن به درکی درست از وجود مستقل ما در جزء باشد. ثبت قصه‌های ایرانی ثبت آرشیوی ازاتفاق‌ها و محرک‌های رازآلود و ناشناخته‌ی پنهان در پشت جهان ایرانی‌ست. قصه‌های واقعی زندگی، نگاه ما به جهان و توقعات ما را از زیست-جهان به نمایش خواهد گذاشت. با این مشغله‌ی فکری‌ست که شکل دادن و اجرای یک پروژه‌ی قصه‌گویی ایرانی ایده‌ای جذاب و قابل تعمق به نظر می‌رسد.

از شما دعوت می‌کنم تا با گفتن قصه‌های شخصی و واقعی زندگی‌‌ خود یا قصه‌هایی که از دیگران شنیده‌اید یا شاهد آن‌ها بوده‌اید در شکل‌گیری این پروژه شرکت کنید. قصه‌های انتخاب شده از میان قصه‌های رسیده به تدریج ‌روی این وبلاگ گذاشته خواهند شد و نهایتن در مجموعه‌ای تحت عنوان "پروژه‌ی قصه‌گویی ملی" منتشر خواهند شد.

توجه داشته باشید که این یک پروژه‌ی ادبی نیست بنابراین، نوشتن این قصه ها الزامن داستان نویسی نیست و شامل هیچ محدودیت موضوعی، سبک و زبان هم نخواهد بود.

دستور زبان و تکرار جمله‌ها و غلط‌های تایپی ویراستاری خواهد شد.

شرایط:

-قصه‌ها باید واقعی باشند و نه زاییده‌ی تخیل

-طول قصه‌ها می‌تواند از یک پاراگراف تا دو صفحه باشد

قصه‌ها را به ای میل وبلاگ بفرستید:soudiashrafi@gmail.com

-اگر قصه‌ها را با نام اصلی‌تان می‌فرستید، لطفن ذکر کنید که می‌خواهید نام‌‌‌تان محفوظ بماند یا نه؟

-هدف این پروژه، اصالت دادن به درک واقعیت زندگی ایرانی‌ست، تا جایی که ممکن است محدوده‌ی زمانی و اسامی مکان‌های عمومی (شهر، منطقه، خیابان)‌ قصه‌‌هایتان را حفظ کنید.

-اگر برای تایپ کردن مشکل دارید می توانید قصه‌ها را اسکن و ای‌میل کنید

با سپاس از دوست هنرمندم آریو مشایخی که بی دریغ آثار هنری‌اش را برای لوگوی موقت در اختیارم گذاشت. آدرس سایت آریو: http://www.ario.cc/

برای خواندن قصه‌های رسیده روی عنوان (پروژه ی ‌قصه‌گویی ایرانی) در بخش ساید‌بار کلیک کنید. مشتاق خواندن نظرات شما هستم. لطفن اگر نظری دارید ای میل کنید.

2010-03-08T21:52:00.000-08:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در سایدبار کلیک کنید

خواب بعدازظهر

خواب بعدازظهر که برای من همیشه نوعی شکنجه بود در خانه‌ی خاله و پسر خاله‌هایم کیف و حال دیگری داشت. خیلی دوست داشتم به آنجا بروم و با تاب و سرسره‌ای که در حیات کوچک آن بود بازی کنم. شوهرخاله، به گفته‌ی بزرگترها مردی "بی‌غم وعیاش و بی‌خیال" بود ولی برای ما بچه‌ها بسیار با حال و همپا بود. با پسرها کشتی می‌گرفت و به کوهنوردی می‌رفت و برای دخترکوچولوهای خانواده شاهزاده‌ی رویاها می‌شد. بعد از ظهرها قصه‌های خیالی و باشکوه او همه‌ی ما را به خلسه می‌برد. و پس از آن با نوازشی بر موها آن را به خوابی شیرین و عمیق تبدیل می‌کرد. پنج سالم بود و در یکی از همان خواب‌های بعدازظهری در همان خانه‌ای که دوستش داشتم بودم اما این‌بار دستی که موهایم را نوازش کرد آرام آرام به درون پیراهن و از آنجا به آرامی به داخل شورتم رفت. حال دیگر خواب نبودم و فقط خود را به خواب زده بودم، می‌دانستم که اگر بیدار شوم....خودم را مچاله کردم و با تمام کوشش پاهایم را توی شکمم جمع کردم. سعی کردم بدنم را پنهان کنم. همان لحظه بود که صدای خاله از طبقه‌ی پایین به فریاد سکوتم پاسخ داد. من دیگر به آن خانه برنگشتم. و باز هم خواب بعداز ظهربه گونه ای دیگر برایم به شکنجه تبدیل شد.

نازنین قازیاری

2010-03-07T10:07:00.000-08:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در ساید‌بار کلیک کنید

کرایه

مرداد سال قبل-قبل از شروع جنبش سبز بود. سالمرگ شاملو و سال‌قتل پوینده و مختاری بود، کانون نویسندگان دو تا اتوبوس گذاشته بود برای آن‌هایی که می‌خواستند از تهران به امامزاده طاهر در مهرشهر کرج بروند. یکی از سه‌راه دامپزشکی یکی از ونک، سر ملاصدرا. با کامران و حمید و چند تا از بچه‌های دیگر خودمان را به سه‌راه دامپزشکی رساندیم تو خیابان آزادی. هفت هشت دقیقه‌ای زودتر رسیده بودیم. این هفت هشت دقیقه را با جست‌وجو میان چهره‌های آشنا و ناآشنایی که آمده‌ بودند گذراندیم. امیرعلی که بعد رفت برای همیشه فرانسه، بهروز و زنش و برو بچه‌های هشت مارس و کمابیش همین‌ها. من دیگر کم کم باورم شده بود که همین آدم‌ها را به هر مناسبت و به عبارتی، هر مخالفت، در هم‌چین مراسمی ببینم. هر زمانی،‌ هشت مارس، شانزده آذر، اول ماه می، چهارده اسفند....و هرجایی، حسینه‌ی ارشاد، قطعه‌ی سی وسه بهشت زهرا، امامزاده عبدالله، دانشکده‌ی فنی و....

و اما بعد چه شد؟ دور و بر ساعت دو بود که اتوبوس راه افتاد. نزدیکی‌‌های پارک ارم رسیده بودیم که اتوبوس زد بغل. تا اینجای راه را به حال و احوال و پرس و جو از اوضاع آشناهای همیشه دور گذرانده بودیم و مشغول بودیم و چیز دیگری نفهمیده بودیم؛ اما تا اتوبوس زد بغل، دستگیرمان شد که به دستور نیروی انتظامی بوده. وقتی چند نفری سعی کردند پیاده بشوند و ببینند چه خبر شده دوباره با فشار و زور متقاعدشان کردند که باید برگردند توی اتوبوس. و همان‌جا دو تا فیلمبردار هم سوار شدند که از نزدیک از ما فیلم می‌گرفتند. و بعد همان جمله‌ی کلیشه‌ای که همه چیز به زودی روشن می‌شود. همه چیز به زودی حل می شود. از زور گرما و تشنگی توی اتوبوس، عاشورایی بود. من از شنیدن حرف‌های آن‌هایی که هی می‌رفتند سوال کنند بخصوص زن ها, خیلی حرصم می‌گرفت. انگار که اینجا سوئیس بود همه‌اش اصرار می‌کردم که تو را خدا بنشینند و سوال نکنند. با خودم فکر می‌کردم که "انگار دارن میرن حسینه ارشاد نه مراسم آدمی مثل شاملو." آخر سر که یکی از همین دخترخانم‌ها به قول خودش رفت که حرفش را بزند و مقابل زور قد علم بکند، دید چیزی نمانده یک مشت بیاید توی صورتش به همراه چند تا فحش خواهر و مادر. بلاخره فهمید و رفت نشست. و برای این که ضایع نشود هی به ما می‌گفت که "من فقط می خواستم ببینم، چرا؟ این که نمی‌شه!"

به خاطر زیادی جمعیت در سه راه دامپزشکی از آنجا دو تا اتوبوس حرکت کرده بود. اتوبوس دوم که بعضی از بروبچه‌های ما هم در آن بودند، چند دقیقه بعد از ما متوقف شد. عصر که رسیدم خانه فهمیدم که کامران از توی اتوبوس پریده بود بیرون و فرار کرده بود. بعد برایم تعریف کرد که چه جوری یکی از فعال‌های قومی، اهل خوزستان سعی داشته شماره‌های موبایلش را تند تند و از ترس دیلیت کند. خلاصه بعد از چهل دقیقه اتوبوس راه افتاد و از اولین خروجی اتوبان، دوباره چرخید و به طرف تهران برگشت. از بزرگراه شیخ فصل‌الله نوری فقید و قهرمان مشروطه! ما را تشنه و هلاک بعد از دو ساعت و نیم به میدان امام حسین رساند. اتوبوس از تشنگی یک‌سره فریاد شده بود. من به این سرباز دم در اتوبوس که از پارک ارم مامورش کردند که سوار اتوبوس ما بشود می گفتم "بابا کجای دنیا دیدی یک ماشین را با دو تا بنز آخرین مدل و هشت تا موتور هوندای 750 اسکورت کنند و به مهمانانی این قدر مهم آب ندن؟ نگهدارید آب بخریم!" آخر، از زمان حرکت از نزدیکی‌های پارک ارم یک بنز و دو تا موتور جلو و یک بنز و دوتا موتور عقب اتوبوس ما حرکت می‌کردند. من دائم به امیرعلی می‌گفتم "خدایی امیرعلی، تو عمرت خواب می دیدی مثل رییس جمهور اسکورتت کنن؟" دیگر تقریبن عصر شده بود وقتی که مثل گله‌ای به جای هرجای دیگر در شرقی‌ترین میدان بزرگ تهران، در میدان امام حسین ولمان کردند و گفتند: برید، حالشو ببرید!

اما جالب‌ترین قسمت این ماجرا قیافه‌ی راننده بود در میدان امام حسین که از افسر اطلاعات نیروی انتظامی می‌پرسید: "داداش من بلاخره کرایه‌مو از کی بگیرم؟!"‌‌ وقتی می پرسید رنگش مثل گچ شده بود و لباش هم می‌لرزید.

پویا

تهران

2010-03-04T11:44:00.000-08:00

A Sunny Place

Yasonai Kawabata

2010-03-02T12:43:00.000-08:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در ساید‌بار کلیک کنید

پیشنهاد

سال 77 بود. من دانشجو بودم و تو خوابگاه اقدسیه زندگی می‌کردم واسه همین روزهای تعطیل با دوستانم زیاد می‌رفتیم پارک نیاوران. یک روز پنج‌شنبه‌ ساعت سه یا چهار بعد‌ از ظهر دی ماه بود. حوصله‌مون سر رفته بود. با چند تا از بچه‌ها قرار گذاشتیم و شال و کلاه کردیم و رفتیم پارک چرخی بزنیم. مشغول کلی بحث‌های جدی در مورد اصلاحات و خاتمی بودیم و گرم شده بودیم که اطراف استخر صدای مردی توجه‌مون رو جلب کرد. مرد داد می‌زد به طرف ما و می‌گفت: "آقا، جوون، بیا اینجا، بیا ببینم تو می‌تونی؟ مردهاش بیان!" رفتیم جلو. کنار استخر. ما سه چهار نفر بودیم و دو تا سرباز و اون مرد. یکی از سربازها برگشت نگاهمون کرد. حالا که وایستاده بودیم هوا سردتر شده بود. روی حوض‌های پارک یه ورقه‌ی نازک، یخ بسته بود. از اون ورقه‌های نازک که نگاه می‌‌کردی از اون طرفش آب رو می‌دیدی که بی‌حرکت ایستاده و تا مغز استخوانت یخ می‌کردی. از اون یخ‌ها که می‌دونستی اگه بشکنیش و دستت رو بکنی تو آب، انگشتات فورن سرخ می‌شن. مارو صدا کرده بود که یه پیشنهاد بده. هزار تومن می‌داد برای هرکسی که بره تو حوض یخ زده و بیاد بیرون. هیچ کدوم ما حاضر نشدیم بریم اما یکی از سربازها قبول کرد و رفت تو آب. وقتی اومد بیرون، اون مرد هزارتومن بهش داد. گفته بود برای هر دفه که بره تو آب هزارتومن بهش می‌ده. حالا یازده سال گذشته اما من هیچ‌وقت نتونستم صحنه‌ی از آب بیرون اومدن سربازه رو فراموش کنم. و وقتی که دستشو دراز کرد و هزارتومن رو گرفت.

علیرضا ش.

ایلام

2010-03-02T12:31:00.000-08:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در ساید‌بار کلیک کنیددوچرخه‌سواری

صبح زود بود. با پدرم با دوچرخه رفتیم میدانِ تره باِر تا برای مغازه‌اش سبزی تازه بگیرد. پدرم سقط فروشی داشت (آن روزها فروشگاه بود و بقالی و سقط فروشی و سقط فروشی در رده ای پایین تر از فروشگاه و بقالی قرار داشت؛ سقط فروش همه‌ی مایحتاج غذایی روزانه را بجز گوشت می‌فروخت).

ازمیدان راه افتادیم به طرف محله مان. میدان تره بار از محله‌ی ما دور بود وپدرم سخت به دوچرخه رکاب می‌زد و من روی میله‌ی جلو دوچرخه ( که آن روزها چیزی هم به شکل یک زین کوچک دوچرخه بر آن نسب می‌کردند) نشسته بودم. پدرم هی رکاب می‌زد از کوچه پس‌کوچه‌ها رد می‌شدیم و من کیف می‌کردم تا رسیدیم به پلِ فلزی. پلِ فلزی را آن روزها تازه ساخته بودند. پلِ قوس‌داری بود که در وسط به اوج می‌رسید. پدرم سخت وعرق ریزان رکاب می‌زد. بارِ سبزی‌ها بر ترکِ عقب دوچرخه بود و از هِن و هِن پدرم می‌شد فهمید که سنگین است. نرسیده به قوسِ پل، ناگهان سر دوچرخه به هوا رفت. من و پدرم و بار سبزی‌ها پخشِ خیابانِ وسط پل شدیم. هنوز صبح زود بود و تردد ماشین ها و دوچرخه ها زیاد نبود. ولو شده بودیم کفِ خیابان. پدرم زود دست و پایش را جمع کرد و به کمک عابران پیاده (که آن روزها هنوز مهربان تر بودند) دوچرخه و بارهای سبزی را کناری کشاند و دوباره بر ترکِ دوچرخه بست و مرا هم که سخت ترسیده بودم و بغض کرده بودم بر ترک دوچرخه نشاند و دوباره راه افتادیم.

پدرم به زور جلو خنده‌اش را گرفته بود ودر راه برگشت مرا هی دلداری می‌داد و چند بار پرسید که آیا جایی‌م زخم شده یا نه؟ و من همچنان بغض‌آلود گفتم نه! او حالا دیگر در سرپایینی پل بود به سرعت رکاب می زد و دیگر خنده اش را سر داده بود و سربه‌سرم می‌گذاشت. من دیگر هیچ به اطراف نگاه نمی‌کردم و حسابی ترسیده بودم و خدا خدا می‌کردم که زودتر برسیم که رسیدیم و بعد از آن دیگر هرگز بر ترکِ دوچرخه پدرم ننشستم.

بهروز

2010-03-02T12:24:00.000-08:00

برای خواندن قصه‌های قبلی روی "پروژه‌ی..." در سایدبار کلیک کنید

مکالمه‌ی سیاسی

بچه که بودم با خانواده ی عموم خیلی معاشرت داشتیم. پسرعموم همسن و همبازی من بود و با هم بزرگ می‌شدیم. دوازده سالم بود که تازه کتابخون شده بودم و خیلی تو خودم بودم و زیاد از دید بقیه پنهان می‌شدم. از اون جایی که تو یه خونواده ی تخمی- مذهبی داشتم بزرگ می شدم طبعا آزادی های زیادی نداشتم و مرتب همه چیزم تحت نظر بود. یه روز که با پسرعموم نشسته بودیم و "درد دل" می کردیم، اون ازم پرسید: "سیاسیا یعنی چی؟" یه خورده بهش نگاه کردم و پرسیدم چی گفتی؟ گفت: "سیاسیا!" گفتم: "سیاسیا چیه؟ یعنی رنگ سیا؟" گفت: "نه خره سیاسیا!" این دفه بین دوتا سیا یه خورده فاصله انداخت و کلمه‌رو کشید. پرسیدم "از کجا شنیدی اینو؟" گفت: "عمو همش می گه این دختره مثل سیاسیا می مونه." منظورش از عمو، بابای من بود. گفتم: "خنگ خدا! می گه سیاسی‌ها." سرخ شد حسابی و بعد پرسید: "خب اون یعنی چی؟" هرچی فکر کردم دیدم جواب این یکی رو ندارم. آخرش بعد از این که خیلی فکر کردم و به جایی نرسیدم، گفتم: "یعنی این که من عکس گلسرخی رو گذاشتم لای کتابام و عکس داریوش رو گذاشتم پشت کلاسورم." اون موقع هرشب محاکمه‌ی گلسرخی از تلویزیون پخش می شد و همون موقع‌‌ها هم داریوش ترانه‌ی زندانی رو خونده بود.

پسرعموم گفت: "خب، اون وقت هرکی این کارو بکنه بهش می گن سیاسیا؟"

گفتم: "آره دیگه، پس چی!؟"

شهره م.

تهران

2010-03-02T12:14:00.000-08:00

آبنبات

دوچرخه‌سواری

پیشنهاد

کرایه

خواب بعد از ظهر

چهارشنبه‌سوری‌های بی‌رنگ من

مکالمه‌ی سیاسی

عیددیدنی

هرچیز آن چیز که می نماید آن نیست

سیزده سالگی

یقین

فقط در امریکا

نکته‌ی کلیدی

تنبیه

نوکرتم

دیوار

همراه با من

صمیمیت

مدرسه‌ی اسرارآمیز شهید سکینه

2010-03-02T12:11:00.000-08:00

آبنبات

شش سالمه. تابستونه و من تابستو‌ن‌هارو دوست دارم. از پارسال یاد گرفتم سوار سه چرخه ی برادرم بشم که وقتی اندازه ی من بود مال اون بود. پارسال فقط توی حیاط سوارش می شدم ولی امسال بزرگ شدم و می رم تو کوچه و با دختر همسایه مون که دو سال از من کوچیک‌تره بازی می کنم. اون‌هم تازگی‌ها یه چهارچرخه خوشگل براش خریدن. قرمزه. چرخ‌های کوچولوی کنارش خرخر می کنه وقتی می چرخه. همش باید مواظب باشه یه وری نشه بخوره زمین. اون‌هم با این آسفالت کوچه که پر از چاله چوله ست. سه چرخه‌ی من کهنه ست اما پهن و نرمه. دوست دارم از راه ماشین‌روی جلوی خونه‌ها برم بالا برم تو پیاده‌روهای باریک و اون جاهائی که سرازیری می‌شه تندی بیام پائین. خیلی کیف داره. مثل چرخ و فلک. از خونه ی ما تا سرکوچه سه تا دیگه خونه هست ولی تا ته کوچه هفت هشت نه تا هست. کوچه‌مون پهن و درازه . من همیشه می‌ترسیدم تا تهش برم. ولی من بعضی وقتا با سه چرخه‌م می رم یه خونه دورتر و دور می‌زنم. صبح‌ها کوچه خلوته. اگه بچه‌ها نباشن خیلی غمگین میشه. واسه همین دوست دارم عصرها بعد از برنامه کودک بیام بیرون که همه میان. دختر همسایه سوار چهارچرخه دور خودش هی دور می زنه. حوصله مو سر می بره. من هم می رم طرف ته کوچه. جلوی یکی از خونه ها یه پیرمرده هست که یه صندلی می ذاره توی پیاده رو می شینه. تکیه می‌ده به عصاش و نگاه می کنه به کوچه. چشمش که به من می‌افته لبخند می زنه. خیلی پیره چون یواش یواش راه می ره و خم می شه رو عصاش. صندلی‌رو می ذاره و می شینه. حتمن بابابزرگ بچه‌های اون خونه‌ست. من هیچوقت بابابزرگمو ندیدم. حتمن اون‌هم قبل از این‌که بمیره این ریختی شده بود. جلوش دور می‌زنم. از کنارش که می‌گذرم هنوز داره لبخند می‌زنه. چشماش تره. شاید گریه کرده. دلم براش می‌سوزه. ازش دور می‌شم. دختر همسایه حالا داره جلوی ماشین روی خونه شون بالا و پائین می کنه. یه ویراژمی دم از بغلش رد می شم می رم طرف ته کوچه. دیگه نمی ترسم. بخاطر بابا بزرگ. تنها نیستم دیگه. یه کم که ردش می کنم دور می زنم. میام از جلوش برم یه چیزی می گه و دستشو دراز می کنه. نمی فهمم چی می گه ولی تو دستش یه آب نباته سبزه توی یه زرورق بی رنگ. باید وایستم آب نباتو بگیرم. وقتی بزرگتر به آدم یه چیزی می ده آدم می گیره تشکر می کنه. صورتش لاغر و آویزونه. پراز خط خطه. دستمو دراز می کنم بگیرم. از گوشه ی یکی از چشماش یه قطره اشک میاد پائین پخش می شه تو خط خطی های زیر چشمش.

حتمن حالش خوب می شه اگه آب نباتشو بده به من. شاید نوه‌هاش ازش نگرفتن. از اون آبنبات‌هاست که من خیلی دوست ندارم ولی باید ازش بگیرم. اما اون دستشو می کشه عقب. می زنه روی پاش و می‌گه: "بیا دخترم بیا بشین اینجا تا بهت آبنبات بدم." از سه چرخه میام پائین و می شینم روی زانوش. آبنباتو بهم می ده و دست می کشه روی سرم و پشتم. نمی‌خوام صورتشو نگاه کنم. خیلی پیره ازش می‌ترسم ولی اون داره مهربونی می کنه. سرمو می‌ندازم پائین. دست دیگه شو که می‌لرزه می ذاره روی رونم و می کشه بالا. رگهای بنفش و بیرون زده ی دستهاش یه جاهائی سیاهه. انگشتهای استخونی‌ش می‌رسه به پاچه ی شلوارکم. همینجوری که می لرزن می برتشون توی شلوارکم. یه دفعه می‌ترسم. اگه مامان ببینه! اگه مامان بفهمه دعوام می کنه. انگشتاش می رسن به شورتم. یه هو می خوام از رو پاش بپرم پائین، نگهم می داره. نفسهاش خس خس می کنه . دستشو می کشه بیرون می کنه تو جیبش یه آب نبات دیگه در میاره می گیره جلوم. می خوام بگم نمی خوام ولی نمی تونم. چشمم مونده روی لکهای سیاه روی دستش که بین رگهای بیرون زده ش می رن تا می رسن به آستین پیرهنش. اگه مامان بفهمه دعوام می کنه. آب نباتو می گیرم که بذاره برم. باز انگشتاشو می بره توش شلوارم. از مامانم می ترسم نباید بفهمه. باید برم. نمی تونم برم. تو صورتش نگاه نمی کنم. خودمو به زور از روی پاش سر می دم پائین. نگهم نمی داره. سوار سه چرخه م می شم . وقتی پا می ذارم رو رکاب چشمم به چشماش می افته. پر از اشکه. نمی دونم چرا گریه می کنه. شاید چون من بچه ی بی تربیتی هستم که آب نباتشو گرفتم ولی نذاشتم نازم کنه.

چند روز، دیگه نرفتم تا ته کوچه. یه روز دختر همسایه‌مون هی رفت منم پشتش می رفتم. دیدمش نشسته همونجا .دستهاش روی عصا بود و پشتش هم یه قوز گنده داشت. ما رفتیم تا ته کوچه و دور زدیم. نزدیکش که شدیم دیدم یه آبنبات قرمز توی زرورق بی رنگ رو گرفته طرفمون. بعد هم گفت: "بیاین بیاین دخترهای خوشگل بیاین بگیرین." دوستم تندتر پا زد و داد زد: "بدو بریم، بدو بریم!" و رفت طرف خونه شون. من خیلی خجالت کشیدم. آخه اون بابابزرگ بود . نباید فکر می کرد ما ازش می ترسیم. حتمن دلش می شکست. می خواست آبنبات بده. من هم می ترسم ولی خجالت می کشم بفهمه. می رم جلوش و دستمو دراز می کنم که آبنباتو بگیرم ولی اون مچ دستمو می گیره و می شونتم روی زانوش. دلم یه جوری می شه. کاش نکنه. به انگشتهاش نگاه می کنم که از رونم بالا میاد. می ترسم مامان بفهمه. می دونم کار بدیه. می ترسم. ولی مامان میگه بچه باید به حرف بزرگترش گوش بده. خجالت می کشم و آبنباتو تو مشتم فشار می دم.

نوشین وحیدی

سن دیه‌گو-امریکا

2010-03-02T11:27:00.000-08:00

سیب های کابل شیرین است

Kabul Apples Are Sweet

2010-03-01T09:00:00.000-08:00

Love Suicides-Yasunary Kawabata

2010-02-27T11:01:00.000-08:00

پروژه‌ی قصه‌گویی ایرانی

از آن جایی که نگرش هر انسان به جهان پیرامون و رابطه‌اش با آن در همه‌ی ابعادش منحصر به خود اوست و شبیه به هیچ انسان دیگری نیست، آدمی به خودی خود قصه‌گویی‌ست شبیه هیچ قصه گوی دیگر. ثبت قصه‌های واقعی ایرانی می‌تواند ثبت فرهنگ ایرانی در کل، و رسیدن به درکی درست از وجود مستقل ما در جزء باشد. ثبت قصه‌های ایرانی ثبت آرشیوی ازاتفاق‌ها و محرک‌های رازآلود و ناشناخته‌ی پنهان در پشت جهان ایرانی‌ست. قصه‌های واقعی زندگی، نگاه ما به جهان و توقعات ما را از زیست-جهان به نمایش خواهد گذاشت. با این مشغله‌ی فکری‌ست که شکل دادن و اجرای یک پروژه‌ی قصه‌گویی ایرانی ایده‌ای جذاب و قابل تعمق به نظر می‌رسد.

دستور زبان و تکرار جمله‌ها و غلط‌های تایپی ویراستاری خواهد شد.

شرایط:

-قصه‌ها باید واقعی باشند و نه زاییده‌ی تخیل

-طول قصه‌ها می‌تواند از یک پاراگراف تا دو صفحه باشد

-قصه‌ها را به ای میل وبلاگ بفرستید:soudiashrafi@gmail.com

-اگر قصه‌ها را با نام اصلی‌تان می‌فرستید، لطفن ذکر کنید که می‌خواهید نام‌‌‌تان محفوظ بماند یا نه؟

-اگر برای تایپ کردن مشکل دارید می توانید قصه‌ها را اسکن و ای‌میل کنید

با سپاس از دوست هنرمندم آریو مشایخی که بی دریغ آثار هنری‌اش را برای لوگوی موقت در اختیارم گذاشت. آدرس سایت آریو: http://www.ario.cc/

برای خواندن قصه‌های رسیده روی عنوان (پروژه ی ‌قصه‌گویی ایرانی) در بخش ساید‌بار کلیک کنید. مشتاق خواندن نظرات شما هستم. لطفن اگر نظری دارید ای میل کنید.

با سپاس، سودابه اشرفی

2010-02-25T12:24:00.000-08:00